Loading video...

Video Failed to Load

There was a problem loading this video. This could be due to a temporary network issue or the video might be unavailable.

yaşayamamak

uğur

11,349 subscribers

32,006 views • 1 year ago •via X (Twitter)

Education Comedy Arts

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

3 Comments

dehaan1 year ago

saat daha yedi bıçaklama bizi abi

orucov1 year ago

🚬

Solar Heavy1 year ago

where space meets sound

Related Videos

Çocukluğunu yaşayamamak.

Çocukluğunu yaşayamamak.

Tuhaf Ama Gerçek

159,372 views • 2 years ago

yaşayamamak..

yaşayamamak..

Louder

1,660,964 views • 11 months ago

Çocukluğunu yaşayamamak…

Çocukluğunu yaşayamamak…

ོgönül kitabı

21,623 views • 1 year ago

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

sude

18,673 views • 1 year ago

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

ZAM Haber

140,779 views • 28 days ago

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Ferman AVCI

18,810 views • 11 months ago

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Erdal ELİBÜYÜK

23,319 views • 1 year ago

🐜 Lucas Torreira, her zamanki gibi çalışmalarını sürdürüyor.

🐜 Lucas Torreira, her zamanki gibi çalışmalarını sürdürüyor.

Peşindeyiz Galatasaray!

26,995 views • 3 hours ago

Milf kadınlar ne giyse yakışıyor

Sensitive content

Milf kadınlar ne giyse yakışıyor

theahmet

241,576 views • 24 days ago

Maşallah fiziğe bak bide bunun açık olduğunu düşünün

Maşallah fiziğe bak bide bunun açık olduğunu düşünün

Türbanlı sevenler

35,821 views • 17 hours ago

Sivas katliamı #UnutMADIMAKlımda

Sivas katliamı #UnutMADIMAKlımda

Nasuh Bektaş

14,295 views • 1 day ago

yaptığın tüm fedakarlıklar, gün gelir yapmasaydın olur..

yaptığın tüm fedakarlıklar, gün gelir yapmasaydın olur..

Kuzey Tekinoğlu..

1,010,895 views • 1 year ago

Bir genç kadın: - "Bir erkeğin cuma namazına gitmesi bence ilişkilerde aranması gereken en tatlı ve en önemli kriter." - "İnancım gereği cumaya giden bir erkeğin her zaman çok daha iyi ve düzgün bir insan olduğunu düşünüyorum."

Bir genç kadın: - "Bir erkeğin cuma namazına gitmesi bence ilişkilerde aranması gereken en tatlı ve en önemli kriter." - "İnancım gereği cumaya giden bir erkeğin her zaman çok daha iyi ve düzgün bir insan olduğunu düşünüyorum."

Bi Bak!

573,147 views • 26 days ago

Hazine ve Maliye Bakanı Şimşek: Dolar bazında dünyanın en büyük 11. ekonomisiyiz. Kişi başına neredeyse 50 bin dolarlık bir alım gücünden bahsediyoruz. Dünyada böyle bir ülke bulmak kolay değil.

Hazine ve Maliye Bakanı Şimşek: Dolar bazında dünyanın en büyük 11. ekonomisiyiz. Kişi başına neredeyse 50 bin dolarlık bir alım gücünden bahsediyoruz. Dünyada böyle bir ülke bulmak kolay değil.

Frekans

43,873 views • 28 days ago

10 aydır erkek bulamıyorum

Sensitive content

10 aydır erkek bulamıyorum

Sude

857,563 views • 29 days ago

Lamine Yamal: ▪️ Ben futbolda asla baskı diye bir şey görmüyorum. Çünkü çok daha fazla acı çeken insanlar var. ▪️ Annem beni 16 yaşındayken doğurdu. Babam eve yemek getirebilmek için sokaklardan bir şeyler toplamak zorunda kaldı. Gerçek baskı budur. ▪️ Benim ise yapmam gereken tek şey futbol oynamak." - Cadena Ser

Lamine Yamal: ▪️ Ben futbolda asla baskı diye bir şey görmüyorum. Çünkü çok daha fazla acı çeken insanlar var. ▪️ Annem beni 16 yaşındayken doğurdu. Babam eve yemek getirebilmek için sokaklardan bir şeyler toplamak zorunda kaldı. Gerçek baskı budur. ▪️ Benim ise yapmam gereken tek şey futbol oynamak." - Cadena Ser

Zeki Bahçe

240,903 views • 1 day ago

Devletin bankasının yardımını 'ben verdim' diye hava atan ve Reiste cevabını alan Ziraat Bankası Genel Müdürü Alpaslan Çakar. Yine vermiş devletin parasını... kime vermiş..? savunma sanayisine yardım yapmamak için kart limitini düşüren Mustafa Sandal'a

Devletin bankasının yardımını 'ben verdim' diye hava atan ve Reiste cevabını alan Ziraat Bankası Genel Müdürü Alpaslan Çakar. Yine vermiş devletin parasını... kime vermiş..? savunma sanayisine yardım yapmamak için kart limitini düşüren Mustafa Sandal'a

Zeki Bahçe

353,764 views • 2 days ago

❤️ "Sen varken ben şekeri neyleyim?" İsrail'in rehin tuttuğu Filistinli Ahmed'in annesine kavuştuğu anlar.

❤️ "Sen varken ben şekeri neyleyim?" İsrail'in rehin tuttuğu Filistinli Ahmed'in annesine kavuştuğu anlar.

Mahfil

558,075 views • 8 months ago

fifa fm oynar gibi her gün onu bunu yollayalım diyenlerin yanında 4-5 aydır en akıllı tslinin kendisi olması yarıyor ya devam başkan.

fifa fm oynar gibi her gün onu bunu yollayalım diyenlerin yanında 4-5 aydır en akıllı tslinin kendisi olması yarıyor ya devam başkan.

ensar

30,657 views • 1 day ago

📽 Forma lansmanına 1 gün kala en akılda kalan tanıtım videomuzu hatırlayalım. "Bu hayat bir maçsa, her gün giy formanı Beşiktaş gibi oyna." #HerGünBeşiktaş

📽 Forma lansmanına 1 gün kala en akılda kalan tanıtım videomuzu hatırlayalım. "Bu hayat bir maçsa, her gün giy formanı Beşiktaş gibi oyna." #HerGünBeşiktaş

Beyaz Forma Siyah Şort

88,795 views • 4 days ago