Загрузка видео...

Не удалось загрузить видео

На главную

yaşayamamak

valeamadeus_'s profile picture

uğur

11,349 subscribers

32,006 просмотров • 1 год назад •via X (Twitter)

ОбразованиеЮморИскусство
LIVE

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

Комментарии: 3

Фото профиля dehaan
dehaan1 год назад

saat daha yedi bıçaklama bizi abi

Фото профиля orucov
orucov1 год назад

🚬

Фото профиля Solar Heavy
Solar Heavy1 год назад

where space meets sound

Похожие видео

Çocukluğunu yaşayamamak.
0:40

Çocukluğunu yaşayamamak.

Tuhaf Ama Gerçek

159,372 просмотров • 2 лет назад

yaşayamamak..
0:33

yaşayamamak..

Louder

1,660,964 просмотров • 11 месяцев назад

Çocukluğunu yaşayamamak…
0:23

Çocukluğunu yaşayamamak…

ོgönül kitabı

21,623 просмотров • 1 год назад

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.
0:39

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

sude

18,673 просмотров • 1 год назад

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:
0:23

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

ZAM Haber

139,879 просмотров • 25 дней назад

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor
1:00

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Ferman AVCI

18,810 просмотров • 11 месяцев назад

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire
0:53

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Erdal ELİBÜYÜK

23,319 просмотров • 1 год назад

DÜNYA'DA GALATASARAY ÇILGINLIĞI BAŞLADI... YAPI VAR ABİİİ... TÜRKİYE'DE Kİ YAPI DÜNYA'DA DA VAR ABİİİİ 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂
0:59

DÜNYA'DA GALATASARAY ÇILGINLIĞI BAŞLADI... YAPI VAR ABİİİ... TÜRKİYE'DE Kİ YAPI DÜNYA'DA DA VAR ABİİİİ 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

Aşk'tır GALATASARAY

15,319 просмотров • 3 месяцев назад

This is Beşiktaş. 🦅 EuroLeague
1:49

This is Beşiktaş. 🦅 EuroLeague

Beşiktaş Basketbol

779,451 просмотров • 3 дней назад

Bir kadın, lateks elbiselerin nasıl giyilmesi gerektiğini gösterdi.
0:28

Sensitive content

Bir kadın, lateks elbiselerin nasıl giyilmesi gerektiğini gösterdi.

Daily Magazin

24,044,525 просмотров • 1 месяц назад

REİS BU NASIL BİR HAYATTIR YA
1:18

REİS BU NASIL BİR HAYATTIR YA

burak albayrak

183,157 просмотров • 3 месяцев назад

Bu, en inanılmaz videolardan biri.
1:19

Bu, en inanılmaz videolardan biri.

Evreni Merak Ediyoruz

165,021 просмотров • 3 месяцев назад

Ezan detayına kadar müthiş olmuş 👏
1:14

Ezan detayına kadar müthiş olmuş 👏

Elmander Ruhu

126,342 просмотров • 3 месяцев назад

Bir babanın, eve yemek saatinden sonra gelip yemek yemek isteyen çocuklarına gösterdiği tepki:
0:51

Bir babanın, eve yemek saatinden sonra gelip yemek yemek isteyen çocuklarına gösterdiği tepki:

Bi Bak!

2,535,348 просмотров • 10 месяцев назад

"2023 atamasının eş durumu programda soruldu. Ancak bakan bey net bir cevap vermedi. Sizin görüşünüz nedir" diyen arkadaşlar için…
0:51

"2023 atamasının eş durumu programda soruldu. Ancak bakan bey net bir cevap vermedi. Sizin görüşünüz nedir" diyen arkadaşlar için…

Mahmut özay

101,677 просмотров • 4 месяцев назад

Söneriz Diye Üflediler Alev Aldık 😎 #Laiklik #JUVEvGS #esrefrüya Başarılar Galatasaray
1:29

Söneriz Diye Üflediler Alev Aldık 😎 #Laiklik #JUVEvGS #esrefrüya Başarılar Galatasaray

bhr🇹🇷🇵🇸🍉

20,537 просмотров • 4 месяцев назад

Sen kimsin ulan! Deniz Göktaş isimli soytarı iyice haddini aşmaya başladı! Mizah adı altında Kur’an-ı Kerim’i, lağım akan ağzına alarsk sözde mizah yapan bu soytarı derhal tutuklanmalıdır! Bu şarlatana göz yumdukça hadsizliğinin dozunu artırıyor !
0:44

Sen kimsin ulan! Deniz Göktaş isimli soytarı iyice haddini aşmaya başladı! Mizah adı altında Kur’an-ı Kerim’i, lağım akan ağzına alarsk sözde mizah yapan bu soytarı derhal tutuklanmalıdır! Bu şarlatana göz yumdukça hadsizliğinin dozunu artırıyor !

Misvak Caps

263,225 просмотров • 2 дней назад

“Bir bakalım değerlendirelim” *** Siz bu kardeşinize güvenin😎
1:10

“Bir bakalım değerlendirelim” *** Siz bu kardeşinize güvenin😎

Mahmut özay

80,810 просмотров • 3 месяцев назад

🔸Avukat bir kadın, İçişleri Bakanlığı’nın kararıyla yollardaki radarları görebileceğimizi söyleyerek, bunun nasıl yapıldığını gösterdi.
0:50

🔸Avukat bir kadın, İçişleri Bakanlığı’nın kararıyla yollardaki radarları görebileceğimizi söyleyerek, bunun nasıl yapıldığını gösterdi.

SARI HABER

808,014 просмотров • 3 месяцев назад

Yatmadan önce mutlaka yapmanız gerekenler...
0:33

Yatmadan önce mutlaka yapmanız gerekenler...

HastalıkNedir

155,465 просмотров • 3 месяцев назад