Video yükleniyor...

Video Yüklenemedi

Ana Sayfaya Dön

yaşayamamak

valeamadeus_'s profile picture

uğur

11,349 subscribers

32,006 görüntüleme • 1 yıl önce •via X (Twitter)

EğitimKomediSanat
LIVE

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

3 Yorum

dehaan profil fotoğrafı
dehaan1 yıl önce

saat daha yedi bıçaklama bizi abi

orucov profil fotoğrafı
orucov1 yıl önce

🚬

Solar Heavy profil fotoğrafı
Solar Heavy1 yıl önce

where space meets sound

Benzer Videolar

Çocukluğunu yaşayamamak.
0:40

Çocukluğunu yaşayamamak.

Tuhaf Ama Gerçek

159,372 görüntüleme • 2 yıl önce

yaşayamamak..
0:33

yaşayamamak..

Louder

1,660,964 görüntüleme • 11 ay önce

Çocukluğunu yaşayamamak…
0:23

Çocukluğunu yaşayamamak…

ོgönül kitabı

21,623 görüntüleme • 1 yıl önce

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.
0:39

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

sude

18,673 görüntüleme • 1 yıl önce

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:
0:23

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

ZAM Haber

139,879 görüntüleme • 25 gün önce

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor
1:00

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Ferman AVCI

18,810 görüntüleme • 11 ay önce

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire
0:53

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Erdal ELİBÜYÜK

23,319 görüntüleme • 1 yıl önce

DÜNYA'DA GALATASARAY ÇILGINLIĞI BAŞLADI... YAPI VAR ABİİİ... TÜRKİYE'DE Kİ YAPI DÜNYA'DA DA VAR ABİİİİ 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂
0:59

DÜNYA'DA GALATASARAY ÇILGINLIĞI BAŞLADI... YAPI VAR ABİİİ... TÜRKİYE'DE Kİ YAPI DÜNYA'DA DA VAR ABİİİİ 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

Aşk'tır GALATASARAY

15,319 görüntüleme • 3 ay önce

This is Beşiktaş. 🦅 EuroLeague
1:49

This is Beşiktaş. 🦅 EuroLeague

Beşiktaş Basketbol

779,451 görüntüleme • 3 gün önce

Bir kadın, lateks elbiselerin nasıl giyilmesi gerektiğini gösterdi.
0:28

Sensitive content

Bir kadın, lateks elbiselerin nasıl giyilmesi gerektiğini gösterdi.

Daily Magazin

24,044,525 görüntüleme • 1 ay önce

REİS BU NASIL BİR HAYATTIR YA
1:18

REİS BU NASIL BİR HAYATTIR YA

burak albayrak

183,157 görüntüleme • 3 ay önce

Bu, en inanılmaz videolardan biri.
1:19

Bu, en inanılmaz videolardan biri.

Evreni Merak Ediyoruz

165,021 görüntüleme • 3 ay önce

Ezan detayına kadar müthiş olmuş 👏
1:14

Ezan detayına kadar müthiş olmuş 👏

Elmander Ruhu

126,342 görüntüleme • 3 ay önce

Bir babanın, eve yemek saatinden sonra gelip yemek yemek isteyen çocuklarına gösterdiği tepki:
0:51

Bir babanın, eve yemek saatinden sonra gelip yemek yemek isteyen çocuklarına gösterdiği tepki:

Bi Bak!

2,535,348 görüntüleme • 10 ay önce

"2023 atamasının eş durumu programda soruldu. Ancak bakan bey net bir cevap vermedi. Sizin görüşünüz nedir" diyen arkadaşlar için…
0:51

"2023 atamasının eş durumu programda soruldu. Ancak bakan bey net bir cevap vermedi. Sizin görüşünüz nedir" diyen arkadaşlar için…

Mahmut özay

101,677 görüntüleme • 4 ay önce

Söneriz Diye Üflediler Alev Aldık 😎 #Laiklik #JUVEvGS #esrefrüya Başarılar Galatasaray
1:29

Söneriz Diye Üflediler Alev Aldık 😎 #Laiklik #JUVEvGS #esrefrüya Başarılar Galatasaray

bhr🇹🇷🇵🇸🍉

20,537 görüntüleme • 4 ay önce

Sen kimsin ulan! Deniz Göktaş isimli soytarı iyice haddini aşmaya başladı! Mizah adı altında Kur’an-ı Kerim’i, lağım akan ağzına alarsk sözde mizah yapan bu soytarı derhal tutuklanmalıdır! Bu şarlatana göz yumdukça hadsizliğinin dozunu artırıyor !
0:44

Sen kimsin ulan! Deniz Göktaş isimli soytarı iyice haddini aşmaya başladı! Mizah adı altında Kur’an-ı Kerim’i, lağım akan ağzına alarsk sözde mizah yapan bu soytarı derhal tutuklanmalıdır! Bu şarlatana göz yumdukça hadsizliğinin dozunu artırıyor !

Misvak Caps

263,225 görüntüleme • 2 gün önce

“Bir bakalım değerlendirelim” *** Siz bu kardeşinize güvenin😎
1:10

“Bir bakalım değerlendirelim” *** Siz bu kardeşinize güvenin😎

Mahmut özay

80,810 görüntüleme • 3 ay önce

🔸Avukat bir kadın, İçişleri Bakanlığı’nın kararıyla yollardaki radarları görebileceğimizi söyleyerek, bunun nasıl yapıldığını gösterdi.
0:50

🔸Avukat bir kadın, İçişleri Bakanlığı’nın kararıyla yollardaki radarları görebileceğimizi söyleyerek, bunun nasıl yapıldığını gösterdi.

SARI HABER

808,014 görüntüleme • 3 ay önce

Yatmadan önce mutlaka yapmanız gerekenler...
0:33

Yatmadan önce mutlaka yapmanız gerekenler...

HastalıkNedir

155,465 görüntüleme • 3 ay önce