Loading video...

Video Failed to Load

There was a problem loading this video. This could be due to a temporary network issue or the video might be unavailable.

yaşayamamak..

Louder

1,861 subscribers

1,660,964 views • 11 months ago •via X (Twitter)

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

10 Comments

Louder11 months ago

canlarım forum americaya katılalım

Yiğidos11 months ago

asıl koyan şey dünyadaki birçok eski devlet kadar derin geçmişleri olmamasına rağmen yüzyılda devasa bir kalkınma inşa etmeleri. Sol : USA Manhattan, Empire State açılışı Mayıs 1931. Sağ: 1931 İstanbul Gelişmişlik farkı. Bunu dert edinen bir siyaset görürseniz destek verin.

Han11 months ago

Bi yandan da olurda gitme imkanı olursa nasıl yerleşcez nasıl hayatta kalcaz korkusu bendd mi var aq cennry vatan usa..

Louder11 months ago

var var

....11 months ago

Gidin 4 5 ay work and travel yapın bu kadar zor olmamalı ,eliniz yüzünüz düzgünse veriolar zaten vize

Ensar11 months ago

pes etmezsek gideriz

Elessar11 months ago

Fenasal hem de her gün bunu düşünüyorum

Can11 months ago

Ah ah

arda11 months ago

üzdü

mert11 months ago

bazen fena koyuyor

Related Videos

Çocukluğunu yaşayamamak.

Çocukluğunu yaşayamamak.

Tuhaf Ama Gerçek

159,372 views • 2 years ago

yaşayamamak

yaşayamamak

uğur

32,006 views • 1 year ago

Çocukluğunu yaşayamamak…

Çocukluğunu yaşayamamak…

ོgönül kitabı

21,623 views • 1 year ago

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

sude

18,673 views • 1 year ago

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

ZAM Haber

140,779 views • 26 days ago

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Ferman AVCI

18,810 views • 11 months ago

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Erdal ELİBÜYÜK

23,319 views • 1 year ago

“-Ya bir gören olursa -Olmaz -Orospu cocuğu -Hırsız var -Ben de duydum yakalamaya gelmiştim”

“-Ya bir gören olursa -Olmaz -Orospu cocuğu -Hırsız var -Ben de duydum yakalamaya gelmiştim”

Eyüp Kaan Yoksu

2,148,762 views • 2 days ago

📣 Mersin'in Anamur ilçesine gelen depremzedeler, şehrin insanları tarafından bu şekilde karşılanıyor. 👏🏻

📣 Mersin'in Anamur ilçesine gelen depremzedeler, şehrin insanları tarafından bu şekilde karşılanıyor. 👏🏻

Evreni Merak Ediyoruz

1,843,671 views • 3 years ago

🔵 Prof. Dr. Erhan Afyoncu: ▪️"Atatürk'ün futbola merakı yok. Hayatı boyunca 2 maç seyretmiş." ▪️"Ama futbolun kitlelere ulaşmada bir şey olduğunun farkında, gidiyor Fenerbahçe Kulübü'nü ziyaret ediyor. Çünkü onun kitleleri yönlendiren spor olduğunun farkında."

🔵 Prof. Dr. Erhan Afyoncu: ▪️"Atatürk'ün futbola merakı yok. Hayatı boyunca 2 maç seyretmiş." ▪️"Ama futbolun kitlelere ulaşmada bir şey olduğunun farkında, gidiyor Fenerbahçe Kulübü'nü ziyaret ediyor. Çünkü onun kitleleri yönlendiren spor olduğunun farkında."

SİYAH SANCAK

80,321 views • 3 hours ago

İş bulamayan kaynakçı genç, “Her yer iş kaynıyor, neden çalışmıyorsun?” diyenlere seslendi. 🔹 “4 gün çalıştım, 4 gün farklı otellerde kaldım. Adamın parası sağlam çıkmadı.” 🔹 “Adamın her yere borcu var. Kavga ettim, paramı alamadım.” 🔹 “Mülteciler yüzünden iş bulamıyorum. Ucuzluktan dolayı millet mülteci çalıştırıyor.” 🔹 “Sigortadan kesiyorlar, iş sağlığı ve güvenliği yapmıyorlar, sağlığa göndermiyorlar.”

İş bulamayan kaynakçı genç, “Her yer iş kaynıyor, neden çalışmıyorsun?” diyenlere seslendi. 🔹 “4 gün çalıştım, 4 gün farklı otellerde kaldım. Adamın parası sağlam çıkmadı.” 🔹 “Adamın her yere borcu var. Kavga ettim, paramı alamadım.” 🔹 “Mülteciler yüzünden iş bulamıyorum. Ucuzluktan dolayı millet mülteci çalıştırıyor.” 🔹 “Sigortadan kesiyorlar, iş sağlığı ve güvenliği yapmıyorlar, sağlığa göndermiyorlar.”

ZAM Haber

938,115 views • 2 days ago

🔴Diyarbakır 639 Spor Kulübü, şampiyonluk maçına dua ederek çıktı. 📢O anlar sosyal medyada büyük ilgi gördü. Bismil Ova Yıldızları'nı 2-1 mağlup eden Diyarbakır 639 Spor Kulübü, şampiyonluğa ulaşarak Diyarbakır’ı temsil etme hakkı kazandı.

🔴Diyarbakır 639 Spor Kulübü, şampiyonluk maçına dua ederek çıktı. 📢O anlar sosyal medyada büyük ilgi gördü. Bismil Ova Yıldızları'nı 2-1 mağlup eden Diyarbakır 639 Spor Kulübü, şampiyonluğa ulaşarak Diyarbakır’ı temsil etme hakkı kazandı.

Armanca Me

29,182 views • 1 month ago

Besleme medyası hasta etti insanları hasta

Besleme medyası hasta etti insanları hasta

Nedim Şener 🇹🇷

112,166 views • 10 months ago

Kırgızistanlı Dövüşçü Adil Nurmatov ve Çeçen Dövüşçü Şadid Abdurzakov arasında ACA turnuvasında gerçekleşen karşılaşmada Kırgız soydaşımız daha iyi dönüşmesine rağmen hakemler, Çeçen sporcuyu galip sayınca Çeçen sporcu itiraz etti ve rakibinin karşılaşmayı kazandığını işaret etti

Kırgızistanlı Dövüşçü Adil Nurmatov ve Çeçen Dövüşçü Şadid Abdurzakov arasında ACA turnuvasında gerçekleşen karşılaşmada Kırgız soydaşımız daha iyi dönüşmesine rağmen hakemler, Çeçen sporcuyu galip sayınca Çeçen sporcu itiraz etti ve rakibinin karşılaşmayı kazandığını işaret etti

TÜRKİSTAN HABER

66,121 views • 2 years ago

"Bir dizi işi geldi, “Şule Yüksel Şenler” diye birinin biyografisi." Yeni #tabiiOrijinal dizisi "Şule Senin Hikâyen" şimdi sadece #tabii'de!

"Bir dizi işi geldi, “Şule Yüksel Şenler” diye birinin biyografisi." Yeni #tabiiOrijinal dizisi "Şule Senin Hikâyen" şimdi sadece #tabii'de!

tabii

317,932 views • 1 month ago

Başrollerini Yıldız Çağrı Atiksoy, İlayda Alişan ve Alp Navruz'un başrollerini paylaştığı TRT tabii'nin "Şule Senin Hikâyen" dizisinin galası AKM'de yapılıyor.

Başrollerini Yıldız Çağrı Atiksoy, İlayda Alişan ve Alp Navruz'un başrollerini paylaştığı TRT tabii'nin "Şule Senin Hikâyen" dizisinin galası AKM'de yapılıyor.

birsenaltuntas

66,541 views • 1 month ago

Senden büyüğüm.

Senden büyüğüm.

Replik Gelsin

604,349 views • 1 day ago

CHP eski milletvekili Kemal Zeybek, Havza Danışma Kurulu'ndaki konuşmasında: "Ben ne Kılıçdaroğlu'nun ne de Özgür Özel'in adamıyım. Benim liderim Mustafa Kemal Atatürk" deyince salondan tepki yükseldi. Partililerin "CHP Genel Başkanı kim? Kimi destekliyorsun, onu söyle" sözleriyle tepki gösterdiği Zeybek, protestoların ardından kürsüden inmek zorunda kaldı.

CHP eski milletvekili Kemal Zeybek, Havza Danışma Kurulu'ndaki konuşmasında: "Ben ne Kılıçdaroğlu'nun ne de Özgür Özel'in adamıyım. Benim liderim Mustafa Kemal Atatürk" deyince salondan tepki yükseldi. Partililerin "CHP Genel Başkanı kim? Kimi destekliyorsun, onu söyle" sözleriyle tepki gösterdiği Zeybek, protestoların ardından kürsüden inmek zorunda kaldı.

Haber Report

24,185 views • 14 days ago

Ukraynalı asker esir düştü. Aylar sonra evine döndü, karısını bir adamla buldu. Devlet, esir olduğu süre boyunca maaşını eşine ödemiş. Kadın parayı çocukları için değil, yeni sevgilisi için harcamış. Asker dava açtı. Mahkeme: Kadın haklı, parayı dilediği gibi harcayabilir.

Ukraynalı asker esir düştü. Aylar sonra evine döndü, karısını bir adamla buldu. Devlet, esir olduğu süre boyunca maaşını eşine ödemiş. Kadın parayı çocukları için değil, yeni sevgilisi için harcamış. Asker dava açtı. Mahkeme: Kadın haklı, parayı dilediği gibi harcayabilir.

Amerika'nın görünmeyen yüzü

254,689 views • 14 days ago

artık ne kimsesizim ne de metruk

artık ne kimsesizim ne de metruk

delinda

42,298 views • 7 months ago