正在加载视频...

视频加载失败

加载此视频时出现问题。这可能是由于临时网络问题，或视频可能不可用。

yaşayamamak..

Louder

1,861 subscribers

1,660,964 次观看 • 11 个月前 •via X (Twitter)

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

10 条评论

Louder 的头像

Louder11 个月前

canlarım forum americaya katılalım

Yiğidos 的头像

Yiğidos11 个月前

asıl koyan şey dünyadaki birçok eski devlet kadar derin geçmişleri olmamasına rağmen yüzyılda devasa bir kalkınma inşa etmeleri. Sol : USA Manhattan, Empire State açılışı Mayıs 1931. Sağ: 1931 İstanbul Gelişmişlik farkı. Bunu dert edinen bir siyaset görürseniz destek verin.

Han 的头像

Han11 个月前

Bi yandan da olurda gitme imkanı olursa nasıl yerleşcez nasıl hayatta kalcaz korkusu bendd mi var aq cennry vatan usa..

Louder 的头像

Louder11 个月前

var var

.... 的头像

....11 个月前

Gidin 4 5 ay work and travel yapın bu kadar zor olmamalı ,eliniz yüzünüz düzgünse veriolar zaten vize

Ensar 的头像

Ensar11 个月前

pes etmezsek gideriz

Elessar 的头像

Elessar11 个月前

Fenasal hem de her gün bunu düşünüyorum

Can 的头像

Can11 个月前

Ah ah

arda 的头像

arda11 个月前

üzdü

mert 的头像

mert11 个月前

bazen fena koyuyor

相关视频

Çocukluğunu yaşayamamak.

Çocukluğunu yaşayamamak.

Tuhaf Ama Gerçek

159,372 次观看 • 2 年前

yaşayamamak

yaşayamamak

uğur

32,006 次观看 • 1 年前

Çocukluğunu yaşayamamak…

Çocukluğunu yaşayamamak…

ོgönül kitabı

21,623 次观看 • 1 年前

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

gördüğüm en güzel dusan tadic editi.. seninle şampiyonluk yaşayamamak aşırı koydu.

sude

18,673 次观看 • 1 年前

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

Sosyal medyada paylaşılan 2007 ve 2026 yıllarındaki Şebnem Ferah konserleri ‘anı yaşayamamak’ başlığıyla karşılaştırıldı:

ZAM Haber

140,779 次观看 • 28 天前

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Polis demek, -Memurlarda en düşük saatlik ücrete talim etmek, -Baskı, mobinglerlemücadele etmek, -Günde 17-18 saate kadar çalışmak, -Mesai ücreti alamamak, -Emeklilik bile yaşayamamak demektir. Bunları unutmuş sayın cumhurbaşkanımız hatırlatalım dedim. #PolisHaberBekliyor

Ferman AVCI

18,810 次观看 • 11 个月前

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Refaha Yürüyen Vicdan: Çocuklarımızın Yüzüne Bakmak İstiyorsak Kahire’de güneş, sabahın ilk saatlerinde bile bir keder gibi doğuyordu. Tozlu sokaklardan geçip Refah’a uzanan kalabalık bir yürüyüş başlamıştı. Herkesin adımlarında başka bir hikâye, başka bir suskunluk vardı. Kalabalık büyüktü ama sessizlik daha büyüktü. Bu sessizlik, utancın ve vicdanın ortak diline dönüşmüştü. İnsan bazen konuşarak değil, yürüyerek anlatır içindeki feryadı. Yürüyüş esnasında kalabalığın içinde, yüzünde ne medya kimliği ne de ülke rozeti taşıyan bir kadınla göz göze geldim. Adı Stella’ydı. Almanya’dan geldi. Elinde yalnızca bir su şişesi ve yorgun bir sırt çantası vardı. Ona kim olduğunu sormadım; ama neden burada olduğunu, durduğu yer, taşıdığı ifade zaten sessizce anlatıyordu. Sadece birkaç kelime etti, ama o kelimeler kalabalığın uğultusunda yankı oldu: “Bu hayatta çok kötü şeyler oluyor. Eğer çocuklarımızın yüzüne bakmak istiyorsak, sessiz kalamayız. Almanlar, Türkler… artık kim olduğumuzun önemi yok. Herkes burada çünkü herkes her şeyi görüyor. Elimizde telefonlar var, görüntüler var… Ama evde oturup kahvemizi içmeye, işe gitmeye devam edemeyiz. Böyle şey olmaz. Ayağa kalkmak lazım. Çünkü çocuklar ölüyor… Anneleri, babaları ölüyor...” Stella bir gazeteci değildi o gün. Haber yapan değil, acıyı taşıyan bir insandı. Belki de en gerçek habercilik artık kalbiyle yürümekten geçiyordu. Sessizce yürüyen insanların gözlerinde, anlatılamayan bir yük, bastırılmış bir haykırış vardı. Refah’a atılan adımların arasında yalnızca Ortadoğu’dan insanlar yoktu. İspanyol bir çift, ellerinde zeytin dalı taşıyordu. Kanada’dan gelen bir kadın gözyaşlarını mendiline değil, küçük bir çocuğun oyuncak ayısına siliyordu. Her birinin ortak bir yarası vardı: Görmek. Ve artık hiçbir şey olmamış gibi yaşayamamak. İnsan bazen kendi acısına bile yabancılaşır. Ama bu yürüyüşte insanlar birbirinin acısına yabancı değildi. Herkesin kalbinde, başkalarının çocukları için atan bir parça. Herkesin omuzunda, dünyanın başka ucundaki bombalanmış bir evin tuğlası. Kimileri sustukça içten içe yanıyor, kimileri ağlamayı bile unutur hale gelmişti. Bu yürüyüş, Gazze için yürünüyordu. O coğrafyada bombaların altında kalan çocuklar, enkazdan sağ çıkamayan anneler, göz göre göre susulan, görmezden gelinen bir vahşetin ortasındaydılar. Kalabalık; Gazzeli çocukların, annelerin, insanların hayatta kalabilmesi için yola düşmüştü. Bu yürüyüş, onların sesi olma gayretiydi. Gazze artık yalnız değildi. Bu kalabalık, o acının yalnızca bir ülkeye, dine ya da sınıra ait olmadığını gösteriyordu. Alanda Müslümanlar kadar Hristiyanlar da vardı. agnostikler de... Farklı kıtalardan, inançlardan, geçmişlerden gelen insanlar tek bir duyguda birleşmişti: Vicdan. Toprağın sıcağı, bedenin yorgunluğuyla birleşiyordu ama kimse durmak istemiyordu. Çünkü bu yürüyüş sadece Refah’a değil; insanlığın kendine dönüşüydü. Kalabalık, yeryüzünde hâlâ kalmış azıcık merhametin izini sürüyordu. Yol boyunca birbirine sıkıca sarılan insanlar vardı. Diller farklıydı ama duygular aynıydı. Göz göze gelen iki insan, hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan anlaşabiliyordu. O anda ne siyaset konuşuluyordu, ne analiz yapılıyordu. O anda sadece kalp konuşuyordu. Bir yaşlı adam, elinde bastonla yürüyordu. Her adımda hafifçe sendeleyerek ama inatla ilerliyordu. Yanından geçen genç bir adam, koluna girdi. İsimlerini sormadılar. Kim oldukları önemli değildi, neden orada oldukları yeterince güçlü bir cevaptı. Bir köşede susarak yürüyen genç bir kızın elinde kendi çizdiği bir pankart vardı: "İnsanım, çünkü acıyı taşıyabiliyorum." Yalnızca o yazı bile, sayfalarca rapordan, manşetten, söylemden daha etkiliydi. O gün Kahire’de, adımlarımızı bir hedefe değil, bir haykırışa doğru attık. Bu haykırış, sadece Gazze için değil; kaybettiğimiz merhamet için, unuttuğumuz ortak insanlık için, susturulmuş çocukların sesi için yankılandı. Ve o ses hâlâ kulaklarımızda çınlıyor: "Ayağa kalkmak lazım." Erdal Elibüyük 15.06. 2025, Kahire

Erdal ELİBÜYÜK

23,319 次观看 • 1 年前

Yangın yeri hep buralar sayende! 🔥

Yangın yeri hep buralar sayende! 🔥

Galatasaray SK

771,116 次观看 • 1 个月前

Ankara Sincan Anadolu Lisesi Okul Müdürü Ali Osman Köse, zehir zemberek bir açıklamayla görevinden istifa ettiğini duyurdu. Köse, okula müdür yardımcısı olarak atanan kişilerin, bir sendika temsilcisinin referansıyla görevlendirildiğini iddia etti. “İki tane münhal müdür yardımcısı pozisyonumuz vardı, yani açıktı. Oraya gerçekten çok değerli, çok kıymetli, çok liyakatli, işini çok iyi yapan, buraya değer katacak insanları önerdik. Çünkü proje okulu olmanın mantığı zaten böyle bir imkân veriyor. Ama beni burada gerçekten hiçbir resmî sıfatı olmayan, sanki amirimmiş gibi arayıp ‘Sizin okula şunları uygun gördük.’ diyen bir sendika temsilcisi… O dönem buna çok şaşırdım. Biz ise lisanımünasiple, en kibar ve saygılı şekilde, ‘Biz iki arkadaş üzerinde anlaştık, naçizane onları önerdik.’ dedik. Ama günün sonunda bir baktık ki gerçekten de ‘tırnak içinde’ uygun gördükleri insanlar buraya atanmış. Hangi yapıya, hangi gruba, kime hizmet ediyorsunuz bilmiyorum ama vatana hizmet etmediğiniz kesin. Ben vatana hizmet ediyorum. Ben devlete, ben millete, ben bu bayrağa hizmet ediyorum. Bu can bu bedende oldukça da böyle olmaya devam edecek. O yüzden, sizin sözünüz geçer akçe ve onay olduğu sürece burada okul müdürlüğü yapamam. Bu nedenle istifa ediyorum.

Ankara Sincan Anadolu Lisesi Okul Müdürü Ali Osman Köse, zehir zemberek bir açıklamayla görevinden istifa ettiğini duyurdu. Köse, okula müdür yardımcısı olarak atanan kişilerin, bir sendika temsilcisinin referansıyla görevlendirildiğini iddia etti. “İki tane münhal müdür yardımcısı pozisyonumuz vardı, yani açıktı. Oraya gerçekten çok değerli, çok kıymetli, çok liyakatli, işini çok iyi yapan, buraya değer katacak insanları önerdik. Çünkü proje okulu olmanın mantığı zaten böyle bir imkân veriyor. Ama beni burada gerçekten hiçbir resmî sıfatı olmayan, sanki amirimmiş gibi arayıp ‘Sizin okula şunları uygun gördük.’ diyen bir sendika temsilcisi… O dönem buna çok şaşırdım. Biz ise lisanımünasiple, en kibar ve saygılı şekilde, ‘Biz iki arkadaş üzerinde anlaştık, naçizane onları önerdik.’ dedik. Ama günün sonunda bir baktık ki gerçekten de ‘tırnak içinde’ uygun gördükleri insanlar buraya atanmış. Hangi yapıya, hangi gruba, kime hizmet ediyorsunuz bilmiyorum ama vatana hizmet etmediğiniz kesin. Ben vatana hizmet ediyorum. Ben devlete, ben millete, ben bu bayrağa hizmet ediyorum. Bu can bu bedende oldukça da böyle olmaya devam edecek. O yüzden, sizin sözünüz geçer akçe ve onay olduğu sürece burada okul müdürlüğü yapamam. Bu nedenle istifa ediyorum.

Aykırı

549,150 次观看 • 3 天前

Anıtkabir'de binlerce kişi hep birlikte Andımız'ı okuyor 🇹🇷🇹🇷🇹🇷

Anıtkabir'de binlerce kişi hep birlikte Andımız'ı okuyor 🇹🇷🇹🇷🇹🇷

ִֶָ. ..𓂃 ࣪ ִֶָ🪽་༘࿐ 𝓟𝓮𝓪𝓻𝓵

2,855,125 次观看 • 2 年前

50'yi yarıma bölüp 10 eklersek kaç olur sorusuna gelen cevaplar:

50'yi yarıma bölüp 10 eklersek kaç olur sorusuna gelen cevaplar:

DestinaMedia

62,983 次观看 • 23 天前

📢 Komedyen Sergen Deveci, meslektaşı Deniz Göktaş'ı yalnız bırakmadı: 💬 "Stand-up'ın, şaka yapma arzusunun günün sonunda buraya taşınmasından dolayı buradayız." 💬 "Deniz'in keyfi yerindedir. Gelecek için sadece kaygılıyız, yoksa Deniz'in iyi olduğuna eminim."

📢 Komedyen Sergen Deveci, meslektaşı Deniz Göktaş'ı yalnız bırakmadı: 💬 "Stand-up'ın, şaka yapma arzusunun günün sonunda buraya taşınmasından dolayı buradayız." 💬 "Deniz'in keyfi yerindedir. Gelecek için sadece kaygılıyız, yoksa Deniz'in iyi olduğuna eminim."

T24

20,520 次观看 • 31 分钟前

📢 Deniz Göktaş'a destek için Çağlayan Adliyesi'ne gelen Kemal Kılıçdaroğlu ve ekibine tepki 📌 Kılıçdaroğlu ve beraberindekiler için "Dışarı" sloganları atıldı, ardından kalabalıktan "Hain" sloganı yükseldi

📢 Deniz Göktaş'a destek için Çağlayan Adliyesi'ne gelen Kemal Kılıçdaroğlu ve ekibine tepki 📌 Kılıçdaroğlu ve beraberindekiler için "Dışarı" sloganları atıldı, ardından kalabalıktan "Hain" sloganı yükseldi

T24

20,337 次观看 • 43 分钟前

Sarı Lacivert’imize Hoş Geldin Dusan Tadic! 💛💙 #TadicOnFire 🔥

Sarı Lacivert’imize Hoş Geldin Dusan Tadic! 💛💙 #TadicOnFire 🔥

Fenerbahçe SK

16,036,637 次观看 • 3 年前

#KHK lı Enver Aydın Ruhunu teslim etmeden önceki son namazı. Mekânı Cennet olsun...

Sensitive content

#KHK lı Enver Aydın Ruhunu teslim etmeden önceki son namazı. Mekânı Cennet olsun...

muhyettin avcı

373,265 次观看 • 28 天前

Muğla'da kapı gıcırtısından dolayı bir insanı öldüren, bu adam normalde aklen, vicdanen idam edilmeli. Pişkince "size dedik" diyen kadın müsveddesi de hapse atılmalı. Ayrıca devlet ailenin mallarına el koyup yetim kalan çocuklara maaş olarak bağlamalı

Muğla'da kapı gıcırtısından dolayı bir insanı öldüren, bu adam normalde aklen, vicdanen idam edilmeli. Pişkince "size dedik" diyen kadın müsveddesi de hapse atılmalı. Ayrıca devlet ailenin mallarına el koyup yetim kalan çocuklara maaş olarak bağlamalı

Ali Tüfekçi

359,947 次观看 • 12 天前

"Deniz Göktaş’ın mizahı düşmanca değil, karşımızda bir tür "performatif hassasiyet" var” Yıldıray Oğur: 💬"Aslında ben Deniz Göktaş'ın gösterisini izlediğimde, oradaki her yöne dokunan mizahın takdir edilmesini beklemiştim. Örneğin Erdoğan'la ilgili bir bölüm var ama Ekrem İmamoğlu'yla ilgili de diploması üzerinden bir espri var. Muhtemelen çoğunluğu İmamoğlu seçmeni olan bir kitleye bu espriyi yapmak bayağı cesurca. Ben de bunu çok cesurca bulmuştum ve iktidar cenahındakilerin de bunun yüzü suyu hürmetine, "Diğerlerine de yapılsın artık, yapacak bir şey yok" demesini beklemiştim. Ancak burada bir tür "performatif hassasiyet" ortaya çıktı. İnsanlar aslında tam olarak rencide olmuyorlar ama "Buna hassas olduğumuzu göstermemiz gerekiyor, bundan rencide olmalıyız" gibi bir hava içine giriyorlar. Dinle ilgili gerçekten insanları rencide edecek bir yerden yapmıyor espriyi.. Dört kitaptan bahsediyor, "Favori kitabımız son kitap, hepimizin favori kitabı" diyor. Devamında, "Kitabın yazarı 1200'lü yıllarda tekrar bir şey göndermek istese..." diyerek aslında normal bir ateistin yapacağının aksine, kitabın yazarının Hz. Muhammed değil Tanrı olduğunu söylüyor; çünkü 1200 yılında Hz. Muhammed yok. Sonra da "Son kitap demişiz bir kere, domuz da yemeyiversinler" şeklinde bir espri yapıyor. Buradaki Tanrı’nın konuşturulma biçimi elbette yasak ve haram görülür. Buna rağmen tasavvufta buna yakın bir literatür var. Yunus Emre divanlarında bile mevcuttu ki o dönemde de bu durum tepki çekmiştir. Fakat ben buradaki dilin saldırgan olmadığını, karşı tarafı rencide edip üzmek gibi bir niyet taşımadığını düşünmüştüm. Çünkü Deniz Göktaş, Atatürk, Alevilik, Solculuk üzerine de mizah yapabilen, İslamofobik olmayan biri oldu hep. Bunun bilindiğini zannediyordum. Bilinmiyormuş. Hemen siyasal Alevici diye paketlendi. Hemen kimliği üzerinden "O zaten bizim düşmanımız, niyeti kötü" algısı yaratıldı. Çoğu insan ilk izlediğinde belki gülümsemiş olmasına rağmen, sonradan öğrenilmiş bir refleksle "Bu konuda hassas olmalıyız, bunu geçiştirmemeliyiz" gibi bir tepkiye yöneldi ve sonuç buraya bağlandı. Türkiye'de böyle yeni bir stand-up kuşağı var. Özellikle bu stand-up'ların yapıldığı, aynı zamanda bir şirkete de dönüşmüş olan "TuzBiber" adında bir oluşum var. Buralarda yapılan espriler gerçekten Türkiye'deki ifade özgürlüğü sınırlarının epey üzerinde ve herkes aslında biraz da kendisiyle ilgili mizah yapıyor. Örneğin Kürt, solcu ya da muhafazakar geçmişten gelen komedyenler var. Doğu Demirkol da buralardan çıkmasa bile benzer bir ekolden beslenerek bu tarz bir mizah yapıyor. Hatta geçmişte Alevilerle ve Madımak Katliamı ile ilgili Alevi bir kız espri yapmıştı ve gözaltına alınmıştı; o dönem Alevi dernekleri ayağa kalkmıştı. Mevlana ile ilgili birisi bir espri yaptığında yine insanlar "Bu nasıl yapılır?" diye tepki göstermişti. Atatürk ile ilgili de birkaç kişi gözaltına alındı ve kampanyalar yapıldı. Ortada çok cesur bir mizah çizgisi var ve insanlar bunu komik buluyor. Bu mizah, karşı tarafa saldıran bir dil değil; çok daha içeriden ve dokunulmayan hassas noktalara temas eden bir mizah olduğu için komik oluyor. İşin doğası gereği, alttan gelen ve bizim Türkiye'deki siyasi kutuplaşmanın dışına çıkan bir mizah dalgası bu. Bu komedyenler bütün Türkiye'yi dolaşıyor, Anadolu'da turneler yapıyorlar. İnsanlar onlara kahkahalarla gülüyor. Ben bu kuşağı son 5-6 yıldır Türkiye’de birşeyler değişiyor galiba diye dikkatle izliyorum.

"Deniz Göktaş’ın mizahı düşmanca değil, karşımızda bir tür "performatif hassasiyet" var” Yıldıray Oğur: 💬"Aslında ben Deniz Göktaş'ın gösterisini izlediğimde, oradaki her yöne dokunan mizahın takdir edilmesini beklemiştim. Örneğin Erdoğan'la ilgili bir bölüm var ama Ekrem İmamoğlu'yla ilgili de diploması üzerinden bir espri var. Muhtemelen çoğunluğu İmamoğlu seçmeni olan bir kitleye bu espriyi yapmak bayağı cesurca. Ben de bunu çok cesurca bulmuştum ve iktidar cenahındakilerin de bunun yüzü suyu hürmetine, "Diğerlerine de yapılsın artık, yapacak bir şey yok" demesini beklemiştim. Ancak burada bir tür "performatif hassasiyet" ortaya çıktı. İnsanlar aslında tam olarak rencide olmuyorlar ama "Buna hassas olduğumuzu göstermemiz gerekiyor, bundan rencide olmalıyız" gibi bir hava içine giriyorlar. Dinle ilgili gerçekten insanları rencide edecek bir yerden yapmıyor espriyi.. Dört kitaptan bahsediyor, "Favori kitabımız son kitap, hepimizin favori kitabı" diyor. Devamında, "Kitabın yazarı 1200'lü yıllarda tekrar bir şey göndermek istese..." diyerek aslında normal bir ateistin yapacağının aksine, kitabın yazarının Hz. Muhammed değil Tanrı olduğunu söylüyor; çünkü 1200 yılında Hz. Muhammed yok. Sonra da "Son kitap demişiz bir kere, domuz da yemeyiversinler" şeklinde bir espri yapıyor. Buradaki Tanrı’nın konuşturulma biçimi elbette yasak ve haram görülür. Buna rağmen tasavvufta buna yakın bir literatür var. Yunus Emre divanlarında bile mevcuttu ki o dönemde de bu durum tepki çekmiştir. Fakat ben buradaki dilin saldırgan olmadığını, karşı tarafı rencide edip üzmek gibi bir niyet taşımadığını düşünmüştüm. Çünkü Deniz Göktaş, Atatürk, Alevilik, Solculuk üzerine de mizah yapabilen, İslamofobik olmayan biri oldu hep. Bunun bilindiğini zannediyordum. Bilinmiyormuş. Hemen siyasal Alevici diye paketlendi. Hemen kimliği üzerinden "O zaten bizim düşmanımız, niyeti kötü" algısı yaratıldı. Çoğu insan ilk izlediğinde belki gülümsemiş olmasına rağmen, sonradan öğrenilmiş bir refleksle "Bu konuda hassas olmalıyız, bunu geçiştirmemeliyiz" gibi bir tepkiye yöneldi ve sonuç buraya bağlandı. Türkiye'de böyle yeni bir stand-up kuşağı var. Özellikle bu stand-up'ların yapıldığı, aynı zamanda bir şirkete de dönüşmüş olan "TuzBiber" adında bir oluşum var. Buralarda yapılan espriler gerçekten Türkiye'deki ifade özgürlüğü sınırlarının epey üzerinde ve herkes aslında biraz da kendisiyle ilgili mizah yapıyor. Örneğin Kürt, solcu ya da muhafazakar geçmişten gelen komedyenler var. Doğu Demirkol da buralardan çıkmasa bile benzer bir ekolden beslenerek bu tarz bir mizah yapıyor. Hatta geçmişte Alevilerle ve Madımak Katliamı ile ilgili Alevi bir kız espri yapmıştı ve gözaltına alınmıştı; o dönem Alevi dernekleri ayağa kalkmıştı. Mevlana ile ilgili birisi bir espri yaptığında yine insanlar "Bu nasıl yapılır?" diye tepki göstermişti. Atatürk ile ilgili de birkaç kişi gözaltına alındı ve kampanyalar yapıldı. Ortada çok cesur bir mizah çizgisi var ve insanlar bunu komik buluyor. Bu mizah, karşı tarafa saldıran bir dil değil; çok daha içeriden ve dokunulmayan hassas noktalara temas eden bir mizah olduğu için komik oluyor. İşin doğası gereği, alttan gelen ve bizim Türkiye'deki siyasi kutuplaşmanın dışına çıkan bir mizah dalgası bu. Bu komedyenler bütün Türkiye'yi dolaşıyor, Anadolu'da turneler yapıyorlar. İnsanlar onlara kahkahalarla gülüyor. Ben bu kuşağı son 5-6 yıldır Türkiye’de birşeyler değişiyor galiba diye dikkatle izliyorum.

serbestiyet

22,069 次观看 • 13 小时前

88 yaş tavsiyeleri. Bazı insanlar neden yaşlandıkça çökerken bazıları ışıldamaya devam ediyor?

88 yaş tavsiyeleri. Bazı insanlar neden yaşlandıkça çökerken bazıları ışıldamaya devam ediyor?

Felsefe Parrhesia

68,076 次观看 • 14 天前

💬Sen bizim Kralımızsın abi... Metin Yıkar HAKAN ŞÜKÜR 👑 #DünyaKupası #BizimÇocuklar OKU👇 TAMAMINI İZLE👇

💬Sen bizim Kralımızsın abi... Metin Yıkar HAKAN ŞÜKÜR 👑 #DünyaKupası #BizimÇocuklar OKU👇 TAMAMINI İZLE👇

Tr724

13,272 次观看 • 12 天前

💧Her Damla Tasarruf, Geleceğe Umut 💦 “Su Verimliliği Seferberliği”nde ben de varım❗ Sen de varsın❗ Hepimiz varız❗ Çünkü su, hayat kaynağımız ve yarınlarımız... 🩵

💧Her Damla Tasarruf, Geleceğe Umut 💦 “Su Verimliliği Seferberliği”nde ben de varım❗ Sen de varsın❗ Hepimiz varız❗ Çünkü su, hayat kaynağımız ve yarınlarımız... 🩵

T.C. Millî Eğitim Bakanlığı

21,560 次观看 • 2 个月前