Загрузка видео...

Не удалось загрузить видео

На главную

نوید افکاری: صدای من و خانواده‌ام باشید. #توماج_صالحی

18,516 просмотров • 2 лет назад •via X (Twitter)

Комментарии: 9

Фото профиля Nina Ranjbar
Nina Ranjbar2 лет назад

سکوت نکنید سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم

Фото профиля کاوه
کاوه2 лет назад

@manototv بیاییم یکبار برای همیشه بمیریم تا بدست این جانیان به قتل نرسیم!!! اول غیرت را در ما کشتن، سپس شروع کردن جوونهای ما را با خیال راحت پرپر کردن... #انقلاب_ملی_ایران #توماج_صالحی

Фото профиля Adam
Adam2 лет назад

#نه_به_اعدام_شعر

Фото профиля بوکونِ مادر کامبیز
بوکونِ مادر کامبیز2 лет назад

#رضا_رسايی

Фото профиля Laughing Shark
Laughing Shark2 лет назад

این خفه خون گرفتن مردم در خیابان فقط نشون میده مردم ایران لیاقت این رو ندارن که جونت رو برای اونا به خطر بندازی. این مردم اگه تو خیابون نرن واقعا لیاقت هیچ چیزی رو ندارن.

Фото профиля SF
SF2 лет назад

#Free Toomaj

Фото профиля saeed nader
saeed nader2 лет назад

#KingRezaPahlavi

Фото профиля M. A
M. A2 лет назад

برای یه جامعه سالم، درسته این ضرب المثل

Фото профиля Kadiran
Kadiran2 лет назад

@manototv چجوری زود فراموش شد نوید، توماج هم سر سه ماه فراموش میشه ، میدونید چرا چون مردم ایران ذاتا خائن ، فرصت طلب و حافظه تاریخی ضعیفی دارند

Похожие видео

یک دو سه چهار… «حبیب. اینا دروغ میگن مگه ممکنه اجازه بدن زندونی بدونه به کجا برده میشه؟» نیمه‌شبِ بیست و دوم شهریور هزار و چهارصد و چهار در خواب و بیداری‌، دست‌هایم بسته‌ست، چشم‌هایم چیزی نمی‌بینند. با این حال از این کابوس، لذت غریبی می‌برم. اینجا در این سیاهی مطلق، نوید هنوز زنده است. نوید هنوز کنار من، نفس می‌کشد. پنج شیش هفت… صدای وحید را از سلول کناری می‌شنوم: «صبح که بشه سه تاییمون رو اعدام می‌کنن....» روی چمن‌ها می‌دوم. نوید پشت سرم می‌دود. باز کودک میشویم. صدای نفس‌هایش را می‌شنوم. هنوز نمی‌دانستم خوشبختی چیست اما قطعا تعریف دیگری جز آن لحظه نداشت. زمین به دور سرم میچرخد. چمن‌ها زرد میشوند و بر روی زمین سرد سلول می‌افتم. هشت نه ده یازده… به صدای نفس‌های نوید گوش میدهم. صدایم را بلند می‌کنم تا به گوش وحید برسد: «نه. فقط نویدو اعدام میکنن.» دیگر هیچکداممان هیچ چیز نمی‌گوییم، هیچ کلمه‌ای نمیتواند سنگینی آن لحظه را بر دوش بکشد. دوازده سیزده چهارده… نفس‌ بکش نوید. پلک‌هایم سنگین می‌شود. درد زخم‌هایمان، توان بیداری را می‌گیرند. در خیابان ایستاده‌ام. میان شعارها و فریادهای مردم، چشمهایم به دنبال نوید می‌گردد. کمی جلوتر ایستاده است. به چهره‌ی سرخ تک تک مردم اطرافم، نگاه میکنم. چقدر شبیه همیم. خسته، مبهوت. اینجا کجاست؟ چرا فریاد میزنیم، چرا اینجا ایستاده‌ایم؟ جوانیمان کو؟ چه بر سر آرزوهایمان آمد؟ مامورها حمله میکنند. باتوم‌ها بلند میشوند. فریاد میزنم. به سمت نوید می‌دوم، با صدای در سلول از خواب میپرم. باتوم، بر بدنهایمان فرود می‌آید. سرهایمان را به زمین میچسبانند:‌ خفه شید، صداتون درنیاد، فقط میخوایم یکی یکی آماده‌تون کنیم برای انتقال به تهران. مهرماه هزار و سیصد و هفتاد و نه. امروز، اولین روز مدرسه‌ی نوید است. نوید دم در ایستاده. مادرم دست مرا میگیرد. دو نارنگی در دستهای من و نوید می‌گذارد. نگاهم میکند: ‌حبیب. مواظب داداشت هستی دیگه؟ بهت‌زده، نگاهش میکنم. پاهای نوید بر روی زمین کشیده میشود. نوید را میبرند ‌نوید... خدافظی نکردی. چهار صبح. عرق کرده، از خواب میپرم. مادرم گوشه‌ی خانه نشسته است. باز نگاهم میکند:‌ تو هم صدارو شنیدی؟ گوشهایم را با دو دست میگیرم. صدای کشیده شدن صفحه‌ی اعدام، سلول را، گذشته و آینده را، پر میکند. هنوز سرم به زمین چسبانده شده. صدای نزدیک شدن پاهایی را میشنوم. باز شروع به شمارش می‌کنم. اما صدا، صدای پاهای نوید، نفس، نفس‌های نوید نیست. رییس گارد زندان به سمتم می‌آید. سرش را به گوشم میچسباند:‌ نوید اعدام شد. مادرم دوباره دستم را می‌فشرد. حبیب؟ مواظب داداشت هستی دیگه؟ زمان ایستاده. مادرم هنوز خیره به چهره‌ام مانده است. نوید دیگر نفس نمیکشد. ثانیه‌ها دیگر حرکت نمیکنند. از طرف حبیب

سعید افکاری

124,483 просмотров • 10 месяцев назад