Загрузка видео...

Не удалось загрузить видео

На главную

که او دیگر از سوی دریا نمی‌آید...🖤 غریبه و مه (بهرام بیضایی)

HalghehMag's profile picture

فصلنامه سینمایی حلقه

42,166 subscribers

17,650 просмотров • 8 месяцев назад •via X (Twitter)

LIVE

Anya Rossi• Live Now

Private livecam show

Комментарии: 0

Нет доступных комментариев

Здесь появятся комментарии из оригинального поста

Похожие видео

سکانسی شاهکار از غریبه و مه بهرام بیضایی که پروانه معصومی در آن درخشان است.
1:10

سکانسی شاهکار از غریبه و مه بهرام بیضایی که پروانه معصومی در آن درخشان است.

لیدی آرنت

160,649 просмотров • 1 год назад

تریلر نسخه ترمیم شده فیلم «غریبه و مه» ساخته بهرام بیضایی. فیلمی یکتا و بی‌مانند که به نوشته سازنده‌اش «انگار نزدیک شدنِ خطری را پیش‌بینی می‌کرد که شاید کسی متوجّه آن نبود.»
1:57

تریلر نسخه ترمیم شده فیلم «غریبه و مه» ساخته بهرام بیضایی. فیلمی یکتا و بی‌مانند که به نوشته سازنده‌اش «انگار نزدیک شدنِ خطری را پیش‌بینی می‌کرد که شاید کسی متوجّه آن نبود.»

Babak Ghafooriazar بابک غفوری‌آذر

35,501 просмотров • 2 лет назад

بهرام بیضایی: شاهنامه داستان مردمانی‌ست که از بزرگی به خُردی افتاده‌اند
1:14

بهرام بیضایی: شاهنامه داستان مردمانی‌ست که از بزرگی به خُردی افتاده‌اند

Iranistics UT - ایرانشناسی

42,528 просмотров • 7 месяцев назад

خاطره‌ی #بهرام_بیضایی درباره‌ی واکنشش به بی‌احترامی به #غلامحسین_ساعدی و سانسور نمایش او. سخن بهرام بیضایی در بزرگداشت شاهرخ مسکوب که نشانه‌ای از احترام ایشان به میراث ادبیات و فرهنگ و هنر معاصر ایران است.
0:58

خاطره‌ی #بهرام_بیضایی درباره‌ی واکنشش به بی‌احترامی به #غلامحسین_ساعدی و سانسور نمایش او. سخن بهرام بیضایی در بزرگداشت شاهرخ مسکوب که نشانه‌ای از احترام ایشان به میراث ادبیات و فرهنگ و هنر معاصر ایران است.

Elham Nikzat

13,417 просмотров • 8 месяцев назад

نیلوفر بیضایی، دختر بهرام بیضایی، در مراسمی که عصر آخرین روز سال ۲۰۲۵ میلادی با حضور جمعی از ایرانیان فعال در زمینه‌ فرهنگ و هنر در استکهلم برگزار شد، به حس پدرش در زمان جنبش «زن، زندگی، آزادی» اشاره کرد و گفت که با به‌وجود آمدن این جنبش حس زندگی دوباره در پدرم پیدا شد و این امید را من هم دارم.»او افزود: «انگار شعار این جنبش از دل آثار بیضایی برآمده‌اند. تارا، خانم جان و همه شخصیت‌های زن او، همان دختران جوانی بودند که شجاعت تغییر را پیدا کردند و به خیابان‌ها رفتند.» سوسن تسلیمی، بازیگر، هم در بخشی از این مراسم به خاطرات خود از فشارهای حکومت به هنرمندان مستقل در دهه ۶۰، تدریس بهرام بیضایی در رشته ادبیات نمایشی شرق در دانشگاه هنر و سیر همکاری خود با او پرداخت.
2:09

نیلوفر بیضایی، دختر بهرام بیضایی، در مراسمی که عصر آخرین روز سال ۲۰۲۵ میلادی با حضور جمعی از ایرانیان فعال در زمینه‌ فرهنگ و هنر در استکهلم برگزار شد، به حس پدرش در زمان جنبش «زن، زندگی، آزادی» اشاره کرد و گفت که با به‌وجود آمدن این جنبش حس زندگی دوباره در پدرم پیدا شد و این امید را من هم دارم.»او افزود: «انگار شعار این جنبش از دل آثار بیضایی برآمده‌اند. تارا، خانم جان و همه شخصیت‌های زن او، همان دختران جوانی بودند که شجاعت تغییر را پیدا کردند و به خیابان‌ها رفتند.» سوسن تسلیمی، بازیگر، هم در بخشی از این مراسم به خاطرات خود از فشارهای حکومت به هنرمندان مستقل در دهه ۶۰، تدریس بهرام بیضایی در رشته ادبیات نمایشی شرق در دانشگاه هنر و سیر همکاری خود با او پرداخت.

BBC NEWS فارسی

50,764 просмотров • 7 месяцев назад

استاد بهرام بیضایی از «ایرانی‌بودن» می‌گوید:
0:50

استاد بهرام بیضایی از «ایرانی‌بودن» می‌گوید:

فلات ایران

30,099 просмотров • 8 месяцев назад

دریغا تهی از تو ایران‌زمین - انتقاد بهرام بیضایی از چپ‌های بی‌وطن و دیدگاههای ضدفرهنگی و ضد میهنی آنها #بهرام_بیضایی
1:44

دریغا تهی از تو ایران‌زمین - انتقاد بهرام بیضایی از چپ‌های بی‌وطن و دیدگاههای ضدفرهنگی و ضد میهنی آنها #بهرام_بیضایی

nejat.bahrami نجات بهرامی

18,559 просмотров • 8 месяцев назад

🔴 پیکر بهرام بیضایی امروز در کالیفرنیا به خاک سپرده شد؛ نویسنده‌ای که وطن را ترک کرد، اما وطن از نوشته‌هایش بیرون نرفت. ​ 💢 بیضایی رفت، اما تاریخِ نمایش و روایت در ایران، نام او را دفن نخواهد کرد. ​ 📌 روحش شاد و یادش گرامی🥀
1:46

🔴 پیکر بهرام بیضایی امروز در کالیفرنیا به خاک سپرده شد؛ نویسنده‌ای که وطن را ترک کرد، اما وطن از نوشته‌هایش بیرون نرفت. ​ 💢 بیضایی رفت، اما تاریخِ نمایش و روایت در ایران، نام او را دفن نخواهد کرد. ​ 📌 روحش شاد و یادش گرامی🥀

AbdiMedia - Abdollah Abdi

22,300 просмотров • 7 месяцев назад

واسه من بهترین تیتراژ تلویزیونِ بعد از ۵۷، تیتراژ سریال «پهلوانان نمی‌میرند» با موسیقی فوق‌العاده بابک بیاته که حال و هوای زورخانه‌ای داره و صدای ناب اون زمانِ محمد اصفهانی. بابک بیات آهنگساز مورد علاقه بهرام بیضایی هم بود و موسیقی مرگ یزدگرد، مسافران و شاید وقتی دیگر رو ساخته.
2:20

واسه من بهترین تیتراژ تلویزیونِ بعد از ۵۷، تیتراژ سریال «پهلوانان نمی‌میرند» با موسیقی فوق‌العاده بابک بیاته که حال و هوای زورخانه‌ای داره و صدای ناب اون زمانِ محمد اصفهانی. بابک بیات آهنگساز مورد علاقه بهرام بیضایی هم بود و موسیقی مرگ یزدگرد، مسافران و شاید وقتی دیگر رو ساخته.

AmirSadegh 🇯🇵

39,292 просмотров • 2 месяцев назад

فریدون فرخزاد: اگه میگین که ای بابا از ما که گذشت این نهایت سستی بشره، هیچ زمانی از هیچ انسانی نمیگذره، و هیچ روزی برای انجام یه کاری دیر نیست. بهرام بیضایی: من هزار سال بعد از مرگم هم فکر نمی‌کنم که از ما گذشته، و اصلاً یعنی چه؟ چرا تا وقتی هستیم از ما گذشته؟
2:33

فریدون فرخزاد: اگه میگین که ای بابا از ما که گذشت این نهایت سستی بشره، هیچ زمانی از هیچ انسانی نمیگذره، و هیچ روزی برای انجام یه کاری دیر نیست. بهرام بیضایی: من هزار سال بعد از مرگم هم فکر نمی‌کنم که از ما گذشته، و اصلاً یعنی چه؟ چرا تا وقتی هستیم از ما گذشته؟

History In Pics

15,901 просмотров • 7 месяцев назад

بعد از درخشش مخیتاریان جلوی بارسا، دوباره ماجرای حضور تستی او در مس کرمان و رد شدنش از سوی مرفاوی مطرح شده. شایعه‌ای که کاملا دروغ است چون او در آن زمان با متالورگ اوکراین قرارداد داشت و مدتی بعد با ۶ میلیون یورو به شاختار رفت. چنین بازیکنی برای تست‌دادن به ایران نمی‌آید!
2:54

بعد از درخشش مخیتاریان جلوی بارسا، دوباره ماجرای حضور تستی او در مس کرمان و رد شدنش از سوی مرفاوی مطرح شده. شایعه‌ای که کاملا دروغ است چون او در آن زمان با متالورگ اوکراین قرارداد داشت و مدتی بعد با ۶ میلیون یورو به شاختار رفت. چنین بازیکنی برای تست‌دادن به ایران نمی‌آید!

Sepehr Sattari

13,287 просмотров • 1 год назад

یکی از وحشتناک‌ترین دیالوگ‌های تاریخ سینما در توجیه خیانت از یک سو با مردی مواجهیم که عاشق همسرش است اما همسرش به او خیانت کرده از سوی دیگر ، اما مردی است که به همسرش خیانت کرده اما همچنان به او وفادار است نبردی بی رحمانه میان حقیقت و واقعیت پارادوکسی لاینحل میان خیانت و وفاداری
1:09

یکی از وحشتناک‌ترین دیالوگ‌های تاریخ سینما در توجیه خیانت از یک سو با مردی مواجهیم که عاشق همسرش است اما همسرش به او خیانت کرده از سوی دیگر ، اما مردی است که به همسرش خیانت کرده اما همچنان به او وفادار است نبردی بی رحمانه میان حقیقت و واقعیت پارادوکسی لاینحل میان خیانت و وفاداری

گرگ زخمی//WOUNDED WOLF

130,824 просмотров • 1 год назад

‍ ✔️در سوگ بهرام ✍🏻سهند ایرانمهر درگذشت #بهرام_بیضایی ، آن‌هم در روز تولدش، فقط پایان زندگی یک فرد نیست؛ اتفاقی معنادار است که گویی پایان یک دوره فکری در فرهنگ ما را یادآوری می‌کند.گویی حلقه‌ای از یک سنت فکری در فرهنگ ایران، بسته شد. سنتی که در آن هنر شیوه‌ای برای اندیشیدن بود؛ و سینما و تئاتر فقط صحنه نمایش نبود که میدان داوری تاریخ بود. بیضایی را غالباً «کارگردان» می‌نامند، اما این نام‌گذاری، اگرچه درست، به‌شدت نارساست. از نظر من، او پیش و بیش از آنکه کارگردان باشد، ادیب بود؛ و پیش از آن، جامعه‌شناسی تاریخ‌خوان که به سازوکار قدرت، خشونت، حذف و روایت حساس بود. سینما و تئاتر برای او رسانه بودند، نه هویت. هویت او اما در نسبتش با زبان و تاریخ شکل می‌گرفت. شاخصه اصلی آثار بیضایی نه تکنیک سینمایی است و نه صرف رجوع به اسطوره؛ بلکه نحوه صورت‌بندی معنا از طریق زبان است. دیالوگ‌های او بیش از آنکه حامل اطلاعات باشند، حامل تاریخ‌اند. واژه‌های گزیده او تصادفی نبودند و جایی از ادبیات که نقطه کانونی توجه او‌ بود، پیش از او چنین رصد نشده بود، این همان‌جاست که تفاوت «دانستن ادبیات» با «ادیب بودن» آشکار می‌شود. بیضایی ادبیات را نمی‌شناخت؛ در آن سکونت داشت. نثر او نثری سخت‌جان است. نه لغزنده است، نه رها، نه سهل‌الوصول و نه متظاهرانه. جمله‌ها وزن دارند، مکث دارند، ایستادگی دارند. این استحکام زبانی، نتیجه ذوق شاعرانه صرف نیست؛ محصول انضباط فکری است. بیضایی به کلمه اعتماد نمی‌کرد مگر آنکه آزموده شده باشد. به همین دلیل زبان در آثارش نه ابزار تزئین، که میدان کشمکش معناست. از این منظر، او بیش از آنکه فیلم بسازد، متن تولید می‌کرد؛ متنی که مستقل از تصویر، قابلیت خوانده‌شدن دارد. ذهن را تکان می‌دهد و خودش تصویر است. این خصیصه در تاریخ سینمای ایران نادر است. بسیاری تصویر می‌سازند و بعد به‌دنبال معنا می‌گردند؛ بیضایی معنا را می‌ساخت و تصویر را در خدمت آن می‌گرفت. به همین دلیل است که آثارش کهنه نمی‌شوند؛ زیرا به زمانه‌ای خاص پاسخ نمی‌دهند، بلکه به مسئله‌ای تکرارشونده در تاریخ ایران نظیر مسئله روایت، قدرت و حقیقت می‌پردازند. نگاه او به تاریخ، نگاه ستایش‌گرانه یا نوستالژیک نبود. تاریخ در جهان بیضایی میدان افتخار نیست میدان اتهام است. او تاریخ را می‌کاود تا نشان دهد چگونه قربانیان خاموش می‌شوند و چگونه روایت رسمی جای حقیقت را می‌گیرد. در «مرگ یزدگرد»، در «چریکه تارا»، و حتی سایه‌بازی «جانا و بلادور»، تاریخ نه پشت سر ما، که در کنج فراموش شده درون ما به عنوان یک ایرانی است. همین نگاه است که او را به جامعه‌شناسی تاریخ نزدیک می‌کند، بی‌آنکه به زبان آکادمیک پناه ببرد. بیضایی نظریه نمی‌نوشت، ام با صحنه و دیالوگ نظریه می‌ساخت. بیضایی متواضعانه می‌گذاشت تا مدعیان خوانش غلط خود را از تاریخ و ادبیات بخوانند آنگاه در زمانش به دقت نشان می‌داد که از فردوسی تا زن و از قدرت تا ادبیات چگونه به نام نظریه به مسلخ ایدئولوژی و خوانشی وارونه رفتند. اندوهِ فقدان بیضایی، از دست‌دادن یک فیلمساز نیست؛ از دست‌دادن الگویی از اندیشیدن سخت‌گیرانه در فرهنگ ایرانی است. الگویی که زبان را جدی می‌گرفت، تاریخ را ساده نمی‌کرد و مخاطب را تحقیر نمی‌نمود و از همه مهم‌تر در این راه نه وقعی به قدرت می‌گذاشت و نه مجیز مردم را می‌گفت او‌ به جوهره هرچیز کار داشت نه مزاج و مذاق زمانه و خلق آن. او از ما تماشاگر نمی‌خواست؛ شریک فکری می‌خواست و شاید به همین دلیل است که با رفتن او، حس می‌کنیم چیزی بیش از یک فرد از دست رفته است. آنچه رفت بیضایی نبود، امکان پیوند میان ادبیات، تاریخ و هنر با سلیقه و آرایه بی‌نظیر بیضایی بود، پیوندی که او یکی از آخرین حاملان جدی آن بود.
0:53

‍ ✔️در سوگ بهرام ✍🏻سهند ایرانمهر درگذشت #بهرام_بیضایی ، آن‌هم در روز تولدش، فقط پایان زندگی یک فرد نیست؛ اتفاقی معنادار است که گویی پایان یک دوره فکری در فرهنگ ما را یادآوری می‌کند.گویی حلقه‌ای از یک سنت فکری در فرهنگ ایران، بسته شد. سنتی که در آن هنر شیوه‌ای برای اندیشیدن بود؛ و سینما و تئاتر فقط صحنه نمایش نبود که میدان داوری تاریخ بود. بیضایی را غالباً «کارگردان» می‌نامند، اما این نام‌گذاری، اگرچه درست، به‌شدت نارساست. از نظر من، او پیش و بیش از آنکه کارگردان باشد، ادیب بود؛ و پیش از آن، جامعه‌شناسی تاریخ‌خوان که به سازوکار قدرت، خشونت، حذف و روایت حساس بود. سینما و تئاتر برای او رسانه بودند، نه هویت. هویت او اما در نسبتش با زبان و تاریخ شکل می‌گرفت. شاخصه اصلی آثار بیضایی نه تکنیک سینمایی است و نه صرف رجوع به اسطوره؛ بلکه نحوه صورت‌بندی معنا از طریق زبان است. دیالوگ‌های او بیش از آنکه حامل اطلاعات باشند، حامل تاریخ‌اند. واژه‌های گزیده او تصادفی نبودند و جایی از ادبیات که نقطه کانونی توجه او‌ بود، پیش از او چنین رصد نشده بود، این همان‌جاست که تفاوت «دانستن ادبیات» با «ادیب بودن» آشکار می‌شود. بیضایی ادبیات را نمی‌شناخت؛ در آن سکونت داشت. نثر او نثری سخت‌جان است. نه لغزنده است، نه رها، نه سهل‌الوصول و نه متظاهرانه. جمله‌ها وزن دارند، مکث دارند، ایستادگی دارند. این استحکام زبانی، نتیجه ذوق شاعرانه صرف نیست؛ محصول انضباط فکری است. بیضایی به کلمه اعتماد نمی‌کرد مگر آنکه آزموده شده باشد. به همین دلیل زبان در آثارش نه ابزار تزئین، که میدان کشمکش معناست. از این منظر، او بیش از آنکه فیلم بسازد، متن تولید می‌کرد؛ متنی که مستقل از تصویر، قابلیت خوانده‌شدن دارد. ذهن را تکان می‌دهد و خودش تصویر است. این خصیصه در تاریخ سینمای ایران نادر است. بسیاری تصویر می‌سازند و بعد به‌دنبال معنا می‌گردند؛ بیضایی معنا را می‌ساخت و تصویر را در خدمت آن می‌گرفت. به همین دلیل است که آثارش کهنه نمی‌شوند؛ زیرا به زمانه‌ای خاص پاسخ نمی‌دهند، بلکه به مسئله‌ای تکرارشونده در تاریخ ایران نظیر مسئله روایت، قدرت و حقیقت می‌پردازند. نگاه او به تاریخ، نگاه ستایش‌گرانه یا نوستالژیک نبود. تاریخ در جهان بیضایی میدان افتخار نیست میدان اتهام است. او تاریخ را می‌کاود تا نشان دهد چگونه قربانیان خاموش می‌شوند و چگونه روایت رسمی جای حقیقت را می‌گیرد. در «مرگ یزدگرد»، در «چریکه تارا»، و حتی سایه‌بازی «جانا و بلادور»، تاریخ نه پشت سر ما، که در کنج فراموش شده درون ما به عنوان یک ایرانی است. همین نگاه است که او را به جامعه‌شناسی تاریخ نزدیک می‌کند، بی‌آنکه به زبان آکادمیک پناه ببرد. بیضایی نظریه نمی‌نوشت، ام با صحنه و دیالوگ نظریه می‌ساخت. بیضایی متواضعانه می‌گذاشت تا مدعیان خوانش غلط خود را از تاریخ و ادبیات بخوانند آنگاه در زمانش به دقت نشان می‌داد که از فردوسی تا زن و از قدرت تا ادبیات چگونه به نام نظریه به مسلخ ایدئولوژی و خوانشی وارونه رفتند. اندوهِ فقدان بیضایی، از دست‌دادن یک فیلمساز نیست؛ از دست‌دادن الگویی از اندیشیدن سخت‌گیرانه در فرهنگ ایرانی است. الگویی که زبان را جدی می‌گرفت، تاریخ را ساده نمی‌کرد و مخاطب را تحقیر نمی‌نمود و از همه مهم‌تر در این راه نه وقعی به قدرت می‌گذاشت و نه مجیز مردم را می‌گفت او‌ به جوهره هرچیز کار داشت نه مزاج و مذاق زمانه و خلق آن. او از ما تماشاگر نمی‌خواست؛ شریک فکری می‌خواست و شاید به همین دلیل است که با رفتن او، حس می‌کنیم چیزی بیش از یک فرد از دست رفته است. آنچه رفت بیضایی نبود، امکان پیوند میان ادبیات، تاریخ و هنر با سلیقه و آرایه بی‌نظیر بیضایی بود، پیوندی که او یکی از آخرین حاملان جدی آن بود.

سهند ایرانمهر

28,129 просмотров • 8 месяцев назад

بهرام بیضایی فقط فیلمساز یا نمایشنامه‌نویس نبود. این سرو باشکوه حافظه زنده اسطوره، زبان و تاریخ ما بود. هر اثرش یادآوری این واقعیت است که فرهنگ هنوز می‌تواند مقاوم، دقیق و بی‌مصالحه باشد. اُف بر جماعتی که نگذاشتند بیش از این خلق کند
1:19

بهرام بیضایی فقط فیلمساز یا نمایشنامه‌نویس نبود. این سرو باشکوه حافظه زنده اسطوره، زبان و تاریخ ما بود. هر اثرش یادآوری این واقعیت است که فرهنگ هنوز می‌تواند مقاوم، دقیق و بی‌مصالحه باشد. اُف بر جماعتی که نگذاشتند بیش از این خلق کند

Mahdi Khorramdel | مهدی خرم‌ دل

22,718 просмотров • 8 месяцев назад