دوست داشتم این روزها بیشتر از احوال خودمان زیر... موشک بنویسم. از همه بیشتر بخاطر اینکه نیروهای زیادی فعالانه تلاش می‌کنند که از ما انسانیت‌زدایی کنند. که چهره و صدا و نام‌های ما را پاک کنند. که بگویند ما «هزینه لازم برای جراحی عمیق هستیم». که جنگ‌زدگی ما اگر چه ناراحت‌کننده اما لازم و ضروری است برای آینده‌ای که قرار است برایمان بیاورند. می‌خواستم بیشتر بنویسم و بگویم که ما کسی هستیم و در این شهر نفس می‌کشیم و خانه و زندگی و کار و آینده ما هم مهم است. اما نشد. نشد چون مسدودسازی اینترنت به حدی محکم است که دیگر هیچ جوره نمی‌شود با روش‌های پیشین دورش زد. گاهی شاید بشود، به قدر یک پنجره فرصت محدود. حیرت‌آور است که چطور حاکمیت حتی در این شرایط هم می‌تواند فعالانه و احمقانه بر سیاست‌های اشتباه خود پافشاری کند. «هیچ» داده‌ای وجود ندارد که نشان دهد مسدود کردن اینترنت تاثیری در امنیت دارد و هزاران شاهد داریم که محدودسازی اینترنت چقدر آدم‌ها را ناراضی و عصبانی و گرفتار می‌کند. اما دریغ. جدا و عمیقأ. فردا نوروز است. یادم می‌آید سال پیش همین موقع‌ها چقدر امیدواری و خوش‌بینی در فضا شناور بود و چقدر تضادِ بینِ امروز و آن روز، رادیکال و غیرقابل‌باور است. حالا، نسبت به سال آینده هیچ خوش‌بین نیستم. ۱۴۰۴ یادمان داد آرزوهایمان را کوتاه کنیم. ما آدم‌های غربِ آسیا را اصلا چه به رویابافی؟ ما همین که سوخت ماشین جنگ‌افروزی استعمار و ابژه سرکوب استبداد باشیم کافی‌مان است. ما باید به زنده‌ماندن و حداقل‌ها امیدوار باشیم نهایتش. تخیل‌مان را کنترل کنیم. سرمان را پایین بیاندازیم. رویا نبینیم. رویا نداشته باشیم. همین.show more

بدمینتون | دیشب پارک پردیسان در یک‌ماهگی جنگ و... دقایقی بعد از تسلط صدای پدافند بر تن بی‌دفاع تهران. من همیشه شیفته همشهری‌هایم بوده‌ام. آنها که در این شهر گرانِ پرغمِ عزیز ادامه می‌دهند. «زندگی»، این تمام آن چیزیست که آدم‌های این شهر می‌خواهند. چیزی که ما را به هم وصل می‌کند و همزمان ما را از دیگران مجزا می‌کند. «زندگی» مقصد ماست که عاشقانه می‌خواهیمش در برابر هزاران نیرویی که مرگ می‌خواهند. تمام آنها که از نفرت پرند. موتور محرک‌شان مرگ‌خواهی است برای این و آن. تمام آنها که برای جان انسان دسته‌بندی دارند و مردن مردم ارزش‌گذاری می‌کنند. تمام آنهایی که برای «دیگری» بد می‌خواهند و اصلا از مسیر این بدخواهی است که جان و انرژی و انگیزه می‌گیرند. ما اما «زندگی» می‌خواهیم. خیلی خیلی زیاد می‌خواهیمش. و برای «همه» می‌خواهیمش. و بدون تبعیض می‌خواهیمش. ما که خط‌های جنسیت و طبقه و عقیده و حاشیه/مرکز برایمان بی‌معناست. ما که «پیروزی‌مان در شکست دیگری نیست». ما که زیر موشک هم، بدمینتون بازی می‌کنیم و زندگی را قدر می‌گذاریم و ادامه می‌دهیم. ما مردم خسته این شهر.show more

در کثافت این روزها بیشتر محمود درویش می‌خوانم. مخدر... من است این مرد. نعشه می‌کند. کلمه‌های او که اگرچه برای سرزمین خودش می‌نوشت، خنجری بود که به استخوان ما هم می‌رسید، حالا که به زور، جرعه‌ای از شوکرانِ دردِ مردم او به حلقمان ریخته‌اند، بیشتر معنا می‌دهد: «بر این سرزمین چیزی هست، شایستۀ زیستن بر این سرزمین، بانوی سرزمین‌ها، آغاز آغازها پایان پایان‌ها» یزد باران می‌بارد. ملس و سکرآور. و من در این هوا نمی‌توانم به درویش و شعرش فکر نکنم. به اینکه نکند عاقبت نتوانم مثل او بر این سرزمین زندگی کنم آنقدر که دوست دارم. که «بی‌جا» شوم. بی‌خانه. بی‌ریشه. این روزها، راه رفتن هم حتی برایم سخت شده. پاهایم انگار به زمین می‌چسبد. کش می‌آید هر قدمم. مسأله فقط باران نیست. چیزی خیلی سفت‌تر از هر چسبی من را به این خاک دوخته و نمی‌گذارد با این کابوس کنار بیایم که فردا روزی، ایرانی نمانده باشد که بشود درباره آینده آن تخیل کرد. والا که ما خیلی گرفتار این زمین‌ایم آقا، خانم. برای همین هم دو دستی چسبیدیم‌اش، این زمین را که بر آن چیزیست شایسته زیستن. چه کاری میتوانم بکنم؟ روزمره‌نویسی. چون برایم مهم است که چهره انسانی ما حفظ شود. ما که قربانی جنگی ناموجه و بی‌ثمر و غیرلازم هستیم. برای «آنها» راحت است که درباره مشتی قربانی بی‌صورت حرف بزنند. مشتی جنازه. که ما را عددی بدانند در خیل هزاران قربانی‌ دیگرشان. ما اما نباید بگذاریم. نباید عدد شویم. نباید یکی باشیم برای سرشماری «موفقیت» عملیات نظامی و سنجه‌ای برای اندازه‌گیری دقت اسلحه‌های آنها. مهم‌ست که از شهر هم بنویسیم. اینکه پاکت‌های کوچکی از زندگی در گوشه‌های این شهرهای ما هنوز هم جاری است. اینکه هنوز هزاران نقطه‌ی نابِ کشف‌نشده در تهران و اصفهان و یزد و تبریز مانده که باید آنها را تجربه کرد. چشید. مزه‌مزه کرد. که احمقانه بودن «تخریب» و «دوباره می‌سازیم» را عریان نمایش دهیم. که بگویم اینها جایگزین‌ناپذیرند. بگوییم اشغال‌ها! ما هنوز نفس می‌کشیم در این شهر. خانه ما اینجاست. شهر ماست که موشک می‌اندازید بر سرش. زنده‌ست و باید از جان‌شان محافظت کرد. که نمیرند. زخم برندارند. در بازار کسی زد زیر آواز. و غمِ سنگین ِ صدای او تمام حرفهای من را در خود داشت. خیلی بهتر و قشنگ‌تر. ویدیوی چهارم.show more

۴۸ ساعت اینترنت نداشتم. این کانفیگ را هم به... قیمتی گزاف خریدم. امیدوارم آنهایی که دهه‌ها ما را به «مقاومت» دعوت می‌کردند از اندازه تاب‌آوری ما راضی باشند. اینکه کسب و کار تعطیل است و موشک بر سرمان می‌افتد و حتی نمی‌دانیم اجاره این ماه را چطور خواهیم پرداخت و اصلا آیا هرگز بازگشتی به «عادی» وجود دارد یا حداقلی از پیش‌بینی‌پذیری برای برنامه ریختن. آنها که هیچوقت نفهمیدند «ثبات» یعنی چه. آنهایی که نان‌شان در ادامه «بحران دائمی» بود. امیدوارم آنهایی که برای جنگ هلهله می‌کردند و می‌رقصیدند هم از بازی ما در نقش «قربانی» راضی باشند. امیدوارم خوب بمیریم و خون‌مان آنقدر که باید قرمز باشد. و شهرمان خوب خراب شود. و منابع‌مان خوب دود کند و فیلمش در دوربین‌ها خوب از کار دربیاید تا آنها از بزرگی درد ما راضی باشند. و بتوانند خوب داستان مصیبت ما را به آدم سفید شمال‌جهانی بفروشند و برای بمباران بیشتر تقاضا بدهند. و امیدوارم صادرکنندگان دموکراسی و آنهایی که با گلوله برای مردم جهان آزادی می‌آوردند هم از ما راضی باشند که قدردان زحمات آنها هستیم و هر موشکی که به سر ما میافتد را عمیقأ قدر میدانیم! سپاسگزاریم کثافت‌ها. جنگ‌سالارها. بندگان پول و اسلحه. تهرانِ سیاه بعد از بمباران منابع نفتی را دیدید. حالا تهران روز قبلش را هم ببینید. شهری که همیشه بهارش برای من هوش‌ربا بوده و دلم را می‌برده. این شهری است که من به خاطر خواهم سپرد. شهری که در آن خواهم ماند. شهری که در آن ریشه دارم و شهری که روزی بالاخره تراژدی‌هایش به پایان خواهد رسید. حتما.show more

دوشنبه از صبح تا شب من در تهران زخمی... جنگ زده: ناهار رفتم به دنیای فراموش‌شدگان زندگان عاشقی که نمی‌دانم چه بنویسم تا حسم را بیان کند پسرهایی آن‌جا بودند که جهان را بدون تحلیل و واژه و تنها با حس بی‌واسطه لمس می‌کنند در روزهایی که صدای جنگ از دیوارها عبور می‌کند و به استخوان می‌رسد آن‌ها بیشتر از ما می‌ترسند چون سپر ندارند ما پشت منطق و خبر و تفسیر و انکار پنهان می‌شویماما آن‌ها بی‌هیچ حفاظی ترس را همان‌طور که هست می‌بلعند و در دل همین ترس با مهربانی خالص زندگی می‌کنند مهربانی را یادنگرفته اند بلدنیستند چه کنند که بکار بیاید یا منفعت‌طلبانه دیده شود مهربانی‌ای که در ذاتشان هست کنارشان که می‌نشینی می‌فهمی چقدر از انسان بودن را با پیچیده شدن از دست داده‌ایم ما به خودمان می‌گوییم شهروند با تمام تعاریف قانونی و حقوقی اما حقیقت این است که شهروند بودن فقط داشتن حق نیست پذیرفته شدن است آن‌ها به اندازه ما حق دارند نفس بکشند حق دارند شاد باشند حق دارند در امنیت زندگی کنند آن‌ها شهروند ایران‌اند شهروند تهران‌اند،جگرگوشه کسانی هستند.. شهروند همین شب‌هایی که ما از آن می‌ترسیم فرقشان با ما فقط این است که زندگی بی‌هیچ توضیحی چند تکه از مسیر را از آن‌ها گرفته است نه ارزششان را نه حق و سهمشان را از زندگی اما ما کمتر دیده‌ایمشان کمتر جدی گرفته‌ایمشان و گاهی اصلاً ندیده‌ایم امروز میان خنده‌های ساده‌شان میان نگاه‌هایی که هنوز آلوده نشده یک بغض سنگین در گلویم نشسته بود که نفسم را بند آورده بود. همه را بغل کردم.. کلویی و تدی امده بوندند تا عشق بدهند.. چطور ممکن است کسانی که این‌قدر پاک مانده‌اند این‌قدر کم سهم داشته باشند در هر بحران آسیب‌پذیرترین‌ها بیشتر نیاز به دیده شدن دارند اما اولین کسانی که فراموش می‌شوند همین‌ها هستند و این‌جاست که نبرد واقعی در درون ما شروع می‌شود نبرد میان ندیدن و دیدن میان عبور کردن و ایستادن و راحتی و وجدان. اینجا خبری از ژست کمک‌های شیک نیست… اگر در این نبرد وجدان شکست بخورد هیچ پیروزی‌ای هیچ معنایی ندارد آن‌ها را نباید دوست داشت چون متفاوت‌اند باید کنارشان ایستاد چون همان‌اند همان‌قدر انسان همان‌قدر صاحب حق همان‌قدر شایسته شادی در این روزهای تاریک بزرگ‌ترین کاری که می‌توانیم بکنیم این است که فراموششان نکنیم نه با ترحم… با نگاه برابر و عدالت من هم میترسم، امروز مسیرم بمباران شده بود… اما عزیزِ من آنها بیشتر میترسند. روزی از ما خواهند پرسید وقتی جهان می‌لرزید با بی‌دفاع‌ترین‌ها چه کردید #جنگ #تهران #ایرانshow more

امروز اگر خلیفه صاحب گاهی نرم و گاهی تند... میگوید بخاطر اصلاحات در نظام و متوجه ساحتن مقامات است که از اهداف تعین شده دور نشویم. در گذشته حکومت دست نشانده به حمایت غربی ها بود و در قصه ی ملت نبود و ملت هم توقع از آن نداشت اما امروز که نظام اسلامی حاکم و کشور مستقل و آزاد است مردم توقع بیشتر از این نظام دارند و به همین خاطر خلیفه صاحب میگوید که نظریات مردم در تصیمیم گیری های حکومت باید مدنظر گرفته شود و ما دید وسیع به مسائل کشور داشته باشیم. خلیفه صاحب میگوید حکومت مسُولیت دارد به مردم سهولت و زمینه کار برای مردم خصوصن جوانان فراهم و مردم در آبادی کشور سهم داشته باشند و این ملت که در کنار امارت اسلامی قرار داشتند و باعث پیروزی امارت اسلامی در برابر حکومت گذشته و متحدان غربی اش شد نباید اکنون از امارت اسلامی فاصله بگیرند. این چیزی واضح است تا زمانی حکومت ها پایدار استند که حمایت ملت را داشته باشند و مردم خود را در نظام ببینند و صدای شان از سوی حکومت ها شنیده شود و در غیر آن اگر مردم از نظام ها فاصله بگیرند و نارضایتی در میان مردم نسبت به حکومت ها بیشتر شود در آنصورت آن حکومت ها دیگر پایدار نیستند مانند نظام سوریه که مردم دست از حمایت آن برداشتند و در مدت چند روز سقوط نمود. برخی ها نباید از صحبت های خلیفه صاحب درک اشتباه داشته باشند چون صحبت های خلیفه صاحب که گاهی وقت میداشته باشد صحبت های اصلاحی است که خلال های که نظام دارد باید اصلاح و پایداری نظام بیشتر شود چون این نظام به برکت خون شهدا و زحمت زیادی مجاهدین و مردم بدست آمده است و امروز همه ما مکلف به حفظ و پایداری این نظام استیم.show more

در پی هر تاریکی روشنایی است: جمهوری اسلامی ایران... تصمیم خود را مبنی بر خروج مهاجران افغانستان یا به قول خودشان اتباع گرفته است. نوشتن نامه سرگشاده، گلایه، دعوت به بردباری و حوصله، توسل به سعدی و حافظ و برجسته‌سازی مشترکات ره به جایی نمی‌برد و بهتر است به ظرفیت‌های خودی فکر کنیم. در عین حال باعث ضیاع وقت خود و تهران نشویم. این اخراج هر دلیلی که دارد به منافع امنیتی و ملی ایران مربوط است و در آن جایی برای گنجاندن چند میلیون آواره از کشور همسایه تعریف نشده و اگر هم شده بود وقتش گذشته است. عوامل و دلایلی که ممکن است دولت ایران را واداشته این تصمیم را بگیرد عبارت‌اند از: نخست، یادآوری به دنیا که فاجعه انسانی در افغانستان منشأ در قرارداد بدنام دوحه دارد و جمهوری ایران مجبور نیست آوارگان دسیسه آمریکا را پناه دهد. دوم، ممکن است تعدادی از شهروندان کشور ما در کارهای خلاف دست زده باشند و این حتمی نیست که جاسوسی برای اسرائیل بوده باشد. نباید فراموش کنیم که طالبان بیش از پانزده هزار مجرم را از زندان‌های افغانستان رها کرد و اکثراً راهی ایران شدند. سوم، این تصمیم احتمالاً برای اعمال فشار بر طالبان و در کل بر افغانستان است. اما هدف سیاسی و راهبردی این فشار را نمی‌توان به سادگی وضاحت داد. فرض اینکه اخراج مهاجران به هدف فشار بر طالبان و افغانستان اعمال می‌گردد، اما در نهایت چه دستاوردی را از آن توقع دارند و چگونه آن دستاورد را اندازه‌گیری می‌کنند هنوز معلوم و هویدا نیست. چهارم، جمهوری اسلامی ایران به آغاز مجدد جنگ می‌اندیشد. احتمال آن نیز بعید نیست. تهران به جنگی آمادگی می‌گیرد که احتمالاً قوی‌تر از آنچه اتفاق افتاد خواهد بود. در آن سناریو ایران نمی‌خواهد دغدغه‌ای از حضور بیگانه، ولو آن بیگانه هم‌زبان و همسایه باشد، در خاک خود داشته باشد. این بار معلوم است که تهران حاضر است تبعات تصمیم خود را مدیریت کند. پنجم، در طول تاریخ، در هر کشوری که بحران ایجاد شده، دولت‌ها کوشیده‌اند عنصر بیگانه را مقصر اصلی و دلیل گسست‌ها قلمداد کنند. نفوذ و رخنه اطلاعاتی اسرائیل در جنگ علیه ایران هیچ ربط تعیین‌کننده‌ای به مهاجران افغانستان ندارد. فرض کنیم هسته‌های مخرب اسرائیل سه لایه داشتند: طراح، عملی‌کننده، لایه مصرفی. طراح که مسلماً یا در اسرائیل قرارگاه دارد یا تحت پوشش بیزنس‌های عادی و مشروع در یکی از شهرهای کشورهای همسایه مستقر شده است. عامل وسطی که باید موضوع را در داخل خاک ایران مدیریت کند نیاز به اسناد قوی برای تردد دارد و ممکن است نیاز به اسناد قوی و مشروع برای داشتن بیزنس و کاروبار قابل‌باور داشته باشد. این امکانات در اختیار شهروندان افغانستان قرار ندارد. افغان در ایران نیروی کار است. لایه زیرین است، پس سؤال اینجاست که آیا کارگر سر فلکه طراح خرابکاری در جامعه‌ای مغلق و پیچیده مانند ایران شده می‌تواند؟ پاسخ ساده این است که نه. نمی‌تواند یا بعید به نظر می‌رسد. در ادبیات غربی نیروی بشری را به دو دسته تقسیم می‌کنند: پیراهن‌سفیدها، یعنی کسانی که کار پشت میز می‌کنند، و لباس‌آبی‌ها، کسانی که آستین برمی‌زنند و با خاک و فلز سروکار دارند. افغان در ایران از نوع دوم است. خرابکاری‌هایی که در جنگ دوازده‌روزه در داخل ایران از طرف عوامل نفوذی صورت گرفت کار لباس‌سفیدها است، نه لباس‌آبی‌ها. اما گفتن این حرف‌ها نیز فایده‌ای ندارد. حالا بر ماست که باید در موضوع دخالت مثبت کنیم و هدف دخالت خویش را نیز با وضاحت بدانیم. بازگشت نیروی جوان و ضد طالبان از ایران نویدی خوش است. این نقطه مثبت است. این موج برای پرسازی خیابان‌ها و کوه‌ها و دره‌ها کافی است. کسانی که برمی‌گردند واقعیت جدیدی در افغانستان ایجاد می‌کنند. این‌ها به سایه مبدل نخواهند شد. این‌ها ریشه دارند. لهذا باید در پس این سیاهی روشنایی دید و ایجاد کرد. این بازگشت برای بسیج نیروی آزادی‌بخش مهم است. بر ماست که باید عواطف و احساسات بازگشتی‌ها را مسیر دهیم و برایشان برسانیم که منشأ آوارگی و تیره‌بختی‌شان در چیست و در کجاست؟ یقیناً منشأ همه بدبختی‌ها گروه نامشروع، ضد ملی، متعصب و جهل‌پرور طالبان است که همه فرصت‌های واقعی را بر باد داده است. پس بهتر است به جای عریضه برای تمدید برگه، استراتژی برای نیروی بازگشتی ترتیب داد. هیچ راه‌حلی برای مهار بحران عظیم انسانی در کشور در موجودیت ساختار طالبان امکان‌پذیر نیست. این تشکیلات ضد ملی و قهقرایی باید سرنگون شود. ان‌شاءالله.show more

شتاب خواستنت این چنین که می‌بالد به دوری تو... مگر می‌توان شکیبا شد؟ چهل روز گذشت… و ما سنگینی آن داغ‌ را با در آغوش کشیدن یکدیگر و با صبری برخاسته از ایمان تاب آورده‌ایم؛ با اشک‌هایی که فرو خوردیم تا امید فرو نریزد و ایران بماند. در این چهل روز، اندوه به حافظه‌ای ماندگار بدل شد؛ اما جوشش آن خون مطهر، ملتی را برپا نگاه داشته و آن سوگ را به مقاومتی جانانه بدل ساخته است. آنچه ما را نگه داشته، باوری است که از دل همین رنج برآمده: راه، با رفتن آن وجود پاک پایان نمی‌یابد. ما مصمم‌تر از همیشه، دندان‌ها را به هم خواهیم فشرد و به راه مقدسی که آن راهبر شجاع و حکیم برایمان ترسیم کرد ادامه خواهیم داد... حسبنا الله و نعم‌ الوکیلshow more

«به علت ریپورت شدید،دوباره بارگذای کردیم!» از نون شب... واجبتر،شناختن این جماعت است، بخوانید: این #چپ هرزه! 🔴در همیشه تاریخ معاصر،این چپ ها در کنار ملی مذهبی ها و اسلامیست ها در اوج دغلبازی،دروغ و فریب،وام گیر چکش و داس کمونیست بودند تا بر پیکره ی ایران هجوم آورند و تنش را تکه تکه کنند. ۱-ایران رو به نابودیست،بی آبی و از دست دادن سد ها،یک فاجعه ی وسیه زیست محیطی و انسانی است و تابستانی که بی شک آبستن فلاکت خواهد بود. ۲-ترکیب افغانی مزدور با کارنامه ی فساد و اسلامیسم سادیسمی در همراهی این خشکسالی چه در تبلیغ و چه مدیریت و چه دیگر مصیبت ها. ۳-غزه وود و زنی که مدعی میشوند ۵ روز است غذا نخورده،اما مثل بلبل صحبت میکند،میخندد و علم لازم نیست که به شما بگوید در پنج روز غذا نخوردن،صورت اینچنین تکیده نمیشود،اینان استاد فریبند و امروزه هر چه کچل و کور و مریض را جمع کرده و مقابل دوربین آورده اند! 🟢هم میهنانم،از واژه ها نترسید،نگذارید با فاشیست گفتن شما را به عقب برانند،نگذارید با راسیست گفتن شما را بترسانند، #ملی_گرایی را نگذارید سرکوب کنند که ایران امروز را فقط ملی گرایان ناجی هستند. تسلیم و مقهور این شارلاتان بازی هایشان نشوید،غزه و افغان و عرب به ما چه ،این تروریست ها به وقت شیرینی پخش کردن و شادمان از ترور بودند، اینان را به ما چه وقتی ایران رو به نابودیست؟ 🟢نگذارید مشتی تروریست سیانور در دهان به شما بگویند فحاش که کلاشنیکف زیر لباس هایشان مسلح است،شجاع باشیم و فریب این غربتی ها را نخورید که اینان مسبب فاجعه ی امروزند،اینان قوم کثیف ۵۷ هستند. دیروز کیان پیر فلک و امروز رها شیخی را کشتند همین مبلغان کودکان غزه و سکوتشان که بوی مرگ میدهد. تفو بر تمام اعتقاداتتان،شرم بر این دلسوزی و همراهی غزه و لبنان و یمن وقتی فرزند ایرانی در خون میغلطد که ایران در اشغال مشتی شارلاتان غربتی است و این چپ هرزه! #پسرعاقل_نوحshow more

رفتیم تجریش برای سنت هرساله خرید ماهی قرمز و... سبزه و گل. رفتیم که یک کم سر دخترک گرم بشود. که یک کم از زندان خانه بیرون بزنیم. که یک هوایی بخوریم. اما بدتر دلگیر بود برای ما. تجریشی که در شب‌های عید سوزن به زمین‌اش نمی‌رسید خالی بود و کم‌فروغ. هیچ خبری از دست‌فروش‌ها و بلوایِ شادِ همیشگی نبود. همه‌جا ساکت. همه گذرها و کوچه‌ها خالی از حضور انسان. نمیدانم در میانه این کثافت جنگ چند کاسب برشکست شده‌اند، چند سفره خالی مانده، چند آدم ناامید شده‌اند. کاش میشد کاری کرد. تجریش در روزهای منتهی به نوروز همیشه برای من قابی بود از تاب‌آوری ما ایرانی‌ها. که هرچقدر شرایط تاریک و هرچقدر شکاف‌های میان ما عمیق، هنوز هم بهار می‌آید و شکوفه‌های می‌رسند و نوروز، این آیین ملی، ما را کنار هم می‌آورد. اما انگار سایه این جنگ لعنتی روی همه‌چیز افتاده. تاریکی به هر گوشه‌ای رسیده. من خیلی دوست دارم باور کنم که نوروز امسال هم مثل هر سال خواهد بود. که این آیین باستانی بالاخره دوباره چراغ خانه‌های ما را روشن خواهد کرد. که ما جوری (نمیدانم چطور) از انتهای این تونل وحشت بیرون می‌آییم و غرور ملی ترک خورده‌مان را بند می‌زنیم و ادامه می‌دهیم. من به این امیدِ (شاید احمقانه) خودم چنگ می‌زنم. و با همین ادامه می‌دهم. که نوروز برای ما پیامی دارد. که فردایی هست. که زمستان سر می‌آید (؟).show more

امروز بیشتر از همیشه جای این سخنان اعلاحضرت آریامهر... است "به ایران فکر کنیم" در نهایت ما هستیم که میبایست کشور را از دست اشغالگران نجات بدهیم. اشغالگرانی که جوانان وطن را دشمن میدانند و با جنایت بر سر قدرت هستند. همگی عزادار هستیم اما "از امید به باور رسیدیم که نور بر تاریکی پیروز است"show more

هشدار محتوای آزاردهنده: این تصاویر ویدئویی تکان دهنده تصاویر... ویدئویی از بدن زنی است که چند روز پیش عکسی از خود را بعد از شلاق خوردن در تهران برایم فرستاده بود. او نوشته بود «این تصویر واقعی زندگی زن در جمهوری اسلامی است. پیکری زخمی از شلاق ستم اما استوار.» فکر می‌کنید چقدر قدرت می‌خواهد ایستادن بر چنین تن رنجوری از شلاق چنین استوار. چقدر باور به عدالت و حقیقت. در آستانه ابلاغ شدن لایحه ننگین «حجاب و عفاف» می‌خواهم با انتشار این ویدئو یادآوری کنم، که این تازه پیش از اجرایی شدن این قانون جدید است. سطح فاجعه ستم جنسیتی عظیم تر از این حرف‌هاست و البته مقاومت زنان سر بلند ایران نیز. همه فعالانی که دسترسی به جامعه جهانی دارند باید اکنون صدای این زنان باشند و بحث آپارتاید جنسیتی را بیش از پیش در نظم بین المللی جدی بگیرند. کسانی که هم نوشتند که با این قانون جدید، آپارتاید جنسیتی در ایران قانونی شد. اتفاقا باید گفت قبلا هم آپارتاید علیه زنان ایران قانونی و شرعی بود و دقیقا به همین دلیل است که ما سالهاست ‌ فریاد می‌زنیم نظم جهانی باید مفهوم آپارتاید جنسیتی را در خود بگنجاند و جمهوری اسلامی و طالبان را ذیل آن قرار دهد. جمهوری اسلامی پیش از این هم نظام آپارتاید جنسیتی را قانونی و ساختارمند کرده بود فقط شبکه‌های اجتماعی و دوربین‌هایی که شده است اسلحه‌ی زنان، حالا این خشونت‌های سیستماتیک را علنی‌تر و زنان را متحدتر کرده است. این دیگر فقط آپارتاید جنسیتی نیست، ابن برده‌داری اسلامی و بسیج گسترده مردسالاری اجتماعی به سوی زنان است که می‌تواند در صورت دست کم گرفته شدن این طرح، خطرات وحشتناکی بیافریند. این قانون جدید حجاب فقط توهین به زنان ایرانی نیست بلکه توهین به زنان و مردان آزادی‌خواهی است که نمی‌خواهند برده و مطیع چنین حکومت واپسگرایی باشند. با اتحاد و‌ همبستگی در برابر این جنگ تمام‌عیار علیه زنان می‌ایستیم. #زن_زندگى_آزادى‌show more

متاسفانه همین تنازعات و درگیری های لفظی و عصبیت... های ما در مجازی با این حرامیان نیز، بخشی از یک پیش بینی امنیتی با هدف قبح شکنی، عادی سازی تقابل و ورود تنش ها به کف اجتماع است. ما را با یک طراحی سیاسی-امنیتی و عمدا به این وادی کشانده اند. از روزی که این خَرزاده ی نهج البلاغه خوان را در کسوت جعفر پیشه وری، نامزد کردند و در میتینگ هایش سرود ملی باکو پخش کردند، زوزه کشیدند و نماد نژادی و شبه نظامیِ گرگها را بلند کردند، گفتیم که برنامه شان چیست. از آن روز توالی رویدادها به ویژه در شمالغرب به شکلی حیرت آور سرعت گرفت. لجنزار اصلاحات همچون همیشه در برآمدن چنین وضعیتی شریک جرم است. دستی که جریان‌های جدایی طلب را ۳ سال پیش به جان ایرانیان بیرون مرز انداخت، امروز فیوز آن را در داخل کشور روشن کرده. تغییر ماهیت اعتراضات آینده به تنش های هویتی و انگولک کردن گسل های قومی، هدفِ امنیتی مشروع برای کنترل و سرکوب خشم های پراکنده است. همان که قبلا گفتیم. خودتان را آماده کنید که روزهای پر آشوب و پر از خون دل خوردن در پیش است.show more

برای تلطیف فضای تایملان. این دو ویدئو را ببینید... و از آرامش و لبخند بهترین فرزندان ایران، لذت ببرید! فرماندهان ما واقعا انسان های شریف و مهربانی هستند، و همین مهربانی شان است که نیروهای نظامی ما را یکی از اخلاقی ترین ارتش های جهان کرده است. این را مقایسه کنید با وحشی گری فرماندهان اسرائیلی که مدعی هستند، اسرائیل دموکراتیک ترین کشور خاورمیانه و ارتش اسرائیل یکی از اخلاقی ترین ارتش های جهان است! زرشک! ارتشی که سربازانش به اسیران جنگی تجاوز جنسی می کنند، و در تلویزیون های اسرائیل با نقاب ظاهر می شوند، و وقتی که می بینند مردم اسرائیل آنها را به خاطر تجاوز جنسی تشویق می کنند، در برنامه زنده با افتخار نقاب شان را از صورت شان در آورده و به چنین عمل بی شرمانه ای افتخار می کنند! عکس و فیلمش در آرشیوم موجود است در پست های بعدی منتشر خواهم کرد. بعد وقیحانه اعلام می کنند که ارزش جان یک صهیونیست از جان ۱۰ میلیون فلسطینی بیشتر است.( در پست قبلی فیلمش را گذاشتم). شهید سپهبد موسوی: هرچی تنبیه‌ای من خوردم، بخاطر خنده هام بود به عنوان یک ایرانی، به داشتن چنین سربازان و فرماندهانی افتخار کنید.show more

متاسفم‌ که مجبور می شوم این ویدیوها را منتشر... کنم ؛ اما متاسفانه برخی علاقه دارند خود را به نفهمیدن بزنند ، عصر اینترنت است و هیچ چیز تحریف شدنی نیست . کسانی که امروز تلاش می‌کنند حرف مرا تحریف کنند، خوب می‌دانند که هیچ‌کس منکر حمایت مردم خارج از کشور نیست. منظور من هم‌ مردم ‌نیستند . مردم در سرما و گرما، در برف و باران، کار و زندگی‌شان را رها کردند و برای حمایت از مردم داخل ایران به خیابان آمدند. این فداکاری‌ها قابل انکار نیست. اما بحث مردم نیستند؛ مورد بحث کسانی هستند که هدایت و مدیریت این تجمع‌ها و فراخوان‌ها را در دست گرفتند و این حمایت عظیم را، به‌جای رساندن صدای بی‌صدای مردم ایران، به بیراهه کشاندند. لطفاً سفسطه نکنید. همه دیدند که چگونه به‌جای تمرکز بر صدای زندانیان سیاسی، خانواده‌های دادخواه، اعدام‌ها و جان‌باختگان، پای بلاگرها، چهره‌های بدنام و افراد بی‌سابقه یا بدسابقه را به مرکز این حرکت‌ها باز کردند . هیچ‌کس نمی‌تواند حضور پرچم‌های آمریکا و اسرائیل و رقص و پایکوبی را انکار کند؛ حتی پس از این که مشخص انها فقط بدنبال منافع خودشان هستند و جان مردم ما هیچ ارزشی برایشان ندارد .کشورهایی که رهبرشان تمدن هزاران ساله ایران را تهدید به نابودی کرد ، مردم را تهدید به بازگشتن به عصر حجر کرد و آب و برق و معیشت مردم را تهدید نمود و همزمان هر روز برای مذاکره با قاتلان مردم پیغتم‌و‌پسغام فرستاد و هنوز هم پرچم و تشکرها و رقص و پایکوبی ها ادامه داشت . مردم تصمیم گیرنده تجمع ها نبودند ، می شد بجای پرچم امریکا و اسراییل پلاکارد #نه_به_اعدام یا پلاکارد جاویدنام ها را به دست مردم بدهند که ندادند . فاجعه اینجا بود که ، به‌جای اینکه از این تجمع‌ها و شکوه و همکاری و حمایت مردم خارج برای رساندن صدای مردم در بند ایران استفاده کنند، مسیر را به سمت نمایش‌های سیاسی، رقص و پایکوبی با پرچم کشورهایی بردند که امروز مشخص شده منافع خودشان را دنبال می‌کردند و امروز مشغول مذاکره و توافق با قاتلین فرزندان ایران هستند . مردم اما همیشه هزینه می‌دهند. مردمی که صادقانه آمدند، امید داشتند و از خود گذشتند، بازیچه قدرت‌طلبی و خودخواهی شدند. و نتیجه چه شد؟ تقریباً هیچ. آنطور که دنیا آبان را دید . آنطور که جنبش زن، زندگی، آزادی را دید . صدای #دی‌ماه_خونین که وسعت جنایت ‌کشتار غیرقابل توصیف است را نه دید و نه شنید . و این یعنی یک جای کار می لنگد . حال از من طلبکار نباشید من مسئولیت تجمع ها ، رسانه ها و این حرکت ها را نداشتم که اگر داشتم و اینچنین پیش می رفت خود را نه لایق سرزنش بلکه مجازات می دیدم .show more